Status Updates From The Chrysanthemums and Othe...

Crying… like an old woman 🥲 she was dreaming!!

Pepeeeeeeeee

“A big spotted wildcat was creeping towards the spring, belly to the ground, moving like thought”

“A revolution took place in the relaxed figure of Pepé”

"من چقدر مفلوکم. وای خدای من، چقدر تنها و مفلوکم."
یک‌چیز موذی زیر پوست داستان جریان داشت که می‌خواست مغزتو قلقلک بده هرچند که می‌تونست قوی‌تر باشه.
نمیدونم چرا ولی به این فکر کردم که اگه اشتاین‌بک قرار بود همین الان این داستان رو دوباره بنویسه، چطور می نوشتش و چی کم و زیاد می‌کرد.

اما بهرحال، آقای هری رو درک کردم و احساس می‌کنم اگه من هم بود اونکارو انجام می‌دادم.

بلدرچین سفید/ ١٩٣۵

احتمالا به خاطر نوع نوشتار خود نویسنده باشه که ساده ترجمه نشده. ترجمه‌ی آقای سروش حبیبی رو در کتاب‌های دیگه‌ی این نویسنده دیدم و با لحنی مشابه لحن مترجم این کتاب ترجمه شده بود. اما با این حال مقتعدم کتاب (و ترجمه‌ش) لازم نیست اینقدر تشبیه و استعاره داشته باشه.

خود "گل‌های داوودی" قشنگ و داستان دومی هم جالب بود. اون "بلدرچین سفید" جدا از دیالوگ‌های مسخره و نابه‌جای بخش چهارش، به شکل عجیبی همه جاهایی که می‌تونست نشون بده رو گفته بود. داستان "قتل" هم که دیگه خییییییییلی یه‌طوری بود :|