Status Updates From گزینه اشعار فروغ فرخزاد

«و یأسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود.»

«در یکدیگر گریسته بودیم
در یکدیگر تمام لحظهٔ بی‌اعتبار وحدت را
دیوانه‌وار زیسته بودیم.»

آه ای زندگی منم که هنوز
با همه پوچی از تو لبریزم
نه بفکرم که رشته پاره کنم
نه بر آنم که از تو بگریزم

می‌روم اما نمی‌پرسم ز خویش
ره کجا، منزل کجا؟ مقصود چیست؟

ای ستاره‌ها چه شد که در نگاه من
دیگر آن نشاط و نغمه و ترانه مُرد؟

آقا چندتا شعرشو خوندم اون اول ولی نمیدونم چرا شعراشو دوست ندارم :) حس میکنم مضمون‌هاش تکراریههههه

شب به روی جاده نمناک
ای بسا پرسیدم از خود
زندگی آیا درون سایه هامان رنگ می گیرد؟
یا که ما خود سایه های سایه های خویشتن هستیم؟ (دنیای سایه ها)

« ... آدم وقتی شعر می گوید می تواند بگوید: من هستم. یا من هم بودم. در غیر این صورت چطور‌ می شود گفت که: من هم هستم یا من هم بودم... »

تا به کی باید رفت
از دیاری به دیار دیگر
نتوانم ، نتوانم جستن
هر زمان عشقی و یاری دیگر
کاش ما آن دو پرستو بودیم
که همه عمر سفر می کردیم
از بهاری به بهاری دیگر

اما بعضی شعرها هستند که اصلا نه در هستند، نه باز هستند، نه بسته هستند، اصلا چارچوب ندارند.
یک جاده هستند.
کوتاه یا بلند فرق نمی‌کند. آدم هی می‌رود، هی می‌رود و برمی‌گردد و خسته نمی‌شود. اگر توقف می‌کند برای دیدن چیزی است که در رفت و برگشت‌های گذشته ندیده بود... آدم می‌تواند سال‌ها در یک شعر توقف کند و باز هم چیز تازه ببیند.

بعضی شعرها مثل درهای بسته هستند که وقتی بازشان می‌کنی می‌بینی گول خورده‌ای. ارزش باز کردن نداشته‌اند. باید اسم این‌جور کارها را گذاشت چشم‌بندی یا حقه‌بازی یا شوخی خیلی لوس.

بعضی شعرها، مثل درهای باز هستند، که نه این طرفشان چیز هست نه آن طرفشان. باید گفت حیف کاغذ!