Status Updates From Hope (The Art of Living)

خب الان جالب شد. همچنان در فصل «امید و آرزو». ولی بالاخره از مثال سام اومد بیرون و حرف‌هایی داره می‌زنه که می‌تونه تاثیرگذار باشه. فاز کلی دو صفحه‌ی اخیرش اینه که یکی از فرق‌های دیگه‌ی امید و آرزو (که به‌نظرم مهم‌ترینش بود)، اینه که یه امید، چیزیه که آماده و مشتاقیم براش کلی تلاش کنیم. آرزو مال کسیه که کاری از دستش برنمیاد.
و اینجا در صفحه‌ی ۴۴: در نقطه‌ای، مجبوریم بگیم هرآنچه در توان داشتیم انجام دادیمو الان امید.

بددد نبود تا اینجاش. راستش نمی‌فهمم الان چرا دارم می‌خونمش. خب یه‌سری شروطی رو داره قرار می‌ده که به چه چیزی می‌گیم امید و به چه چیزی نمی‌گیم امید. خب من چه نیازی به یه تعریف ایینقدرر دقیق مثلاً از امید دارم؟ شاید احساسی تصمیم گرفتم و باید دقیق‌تر کتابو می‌دیدم. نشرش خیلی خوشگله آخه 🥲 کاغذهاشم بوی خیلی خوبی می‌دن تازه.
راستی ترجمه‌ش هم یکم یه جاهاییش اذیتم می‌کنه :(

فصل‌های آخر داره خیلی کند پیش می‌ره...

"من هرگز نمیتوانم به موفقیت اطمینان داشته باشم. کثیری از اوضاع و احوال یا رویدادها وجود دارند که می توانند کوشش های مرا نقش بر آب کنند و دستاورد های مرا تضعیف نمایند. در برابر همه ی اینها، به عزم جزم، شجاعت، تعهد و استقامت نیاز خواهم داشت. به جز امید به موفقیت چه چیز دیگری ایستار های پیش گفته را برخواهد انگیخت؟"

در ساحت خیال‌پردازی خودمان را چنان مطمئن‌به‌نفس و قدرتمند احساس می‌کنیم که به پیشواز هر دشواری و معضلی می‌رویم و پروای آن را نداریم که چگونه اوضاع می‌تواند خراب شود.

بدین ترتیب، خیال‌پردازی نوعی عقب‌نشینی از واقعیت است. اما در سطحی عمیق‌تر و کمتر تفصیل‌یافته، خیال‌پردازی صرفا اندیشیدن آگاهانه درباره چیزهای شگرف مشخصی که دوست داریم برایمان اتفاق بیفتد نیست، بلکه

آرزوی لارا قید واقعیت را که بر او نهاده شده شل می‌کند و به لارا اجازه می‌دهد که اندکی رویاپردازی کند. چه بسا ما این قبیل آرزوها را داریم چون آنها به ما اجازه می‌دهند از فشارهای زندگی روزمره بگریزیم و از تنگنای شدید واقعیت بکاهیم.