Status Updates From Ο Ποπολάρος και άλλα διηγήματα

Ολοκληρώνοντας τον "Ποπολάρο", καταλήγω ότι είναι, πέρα από μια σπουδή στην μεταβαλλόμενη κοινωνική δομή του 19ου αιώνα και στην διαμάχη μεταξύ της ξεπεσμένης φεουδαρχίας και της ορμητικής ακμάζουσας αστικής τάξης, και μια σπουδή πάνω στην αυτοκαταστροφική εμμονή που αποτελεί χαρακτηριστικό μιας αδύναμης προσωπικότητας, όπως τελικά αποδεικνύεται ο Ζεππος Πεμπονάρης, παρά τους λεονταρισμούς ή και εξαιτίας αυτών.

Αν εξαιρέσουμε το τέλος (no spoilers) η ταινία του 1971 που βασίστηκε στο διήγημα πρέπει να είναι από τις πιο πιστές μεταφορές που έχουν γίνει ποτέ, οι διάλογοι στις σημαντικότερες σκηνές είναι αυτούσιοι, λέξη λέξη. Από τον χιουμοριστικό τόνο μερικών, μέχρι τον δραματικό τόνο αλλων ή και στην ίδια σκηνή, όπως στη σκηνή του Καζίνου.

Έχω την εντύπωση ότι το κείμενο έχει εκδημοτικιστεί και δεν είναι όπως ακριβώς γράφτηκε, όμως έχει όλη την εικονοπλασία και τις ηθογραφικές αναφορές του Ξενόπουλου. Μεγάλη έκπληξη τα hints που αφήνει για το ότι η Έλδα, παρά την ηλικία και την αυστηρό περιβάλλον της ήταν αρκετά έμπειρη στο φλερτ (και όχι μόνο...) και αρκετά "χειριστική", σε σχέση με τον παντελώς άπειρο Ζέππο, που με σημερινούς όρους είναι "simp".