Status Updates From πάσΠορτ

Κανείς ποτέ δεν αλλάζει όταν του γκρινιάζεις, πολλώ δε μάλλον ο εαυτός σου.

Το να είσαι ήρεμος κ;ι χαρούμενος αντί αγχωμένος και λυπημένος είναι σαφώς καλύτερο για την υγεία.
Όμως ΠΟΣΗ χαρά και ηρεμία συνιστά πρόληψη και ΠΟΣΗ λύπη και άγχος είναι εικόνα να σε ξαναρρωστήσουν;
Μήπως το να είσαι διαρκώς στην τσίτα για να μην αγχωθείς είναι αυτό που τελικά θα σε αρρωστήσει και πάλι;
Μήπως το να κυνηγάς διαρκώς τη χαρά και τις θετικές σκέψεις θα σε κρατήσει υγιή, αλλά θα σε κάνει ηλίθιο;

Never forget to celebrate success!

Υπάρχει αλήθεια στην υπόθεση ότι παθαίνεις καρκίνο επειδή ανέχεσαι πολύ, καταπίνεις πολύ και δε μιλάς;

Οι επιτυχημένοι χειρισμοί, ακόμα κι όταν παρέλθει η αρχική τους επιρροή, αφήνουν κάτι καλό πίσω τους.

Η ζωή έχει το δικαίωμα να γίνεται πιο εξωφρενική, πιο μελό, πιο γραφική από τα βιβλία.
Η ζωή δεν υπακούει σε κανένα κριτήριο, γιατί δεν έχει να αποδείξει σε κανέναν τίποτα.
Δεν τραβάει κανένα ζόρι να είναι αληθοφανής, γιατί είναι απολύτως αληθινή.

Οι συνήθειες είναι ένα δείγμα οικειότητας και συμφιλίωσης που ξεκουράζουν και κατευνάζουν, γιατί εξασφαλίζουν μια συνέχεια.
Είναι ένα αποτελεσματικό αντίδοτο στο φόβο και στην ανασφάλεια.
Επίσης, μας λένε κάτι για το είδος του ανθρώπου που τις έχει υιοθετήσει.
Για τις αδυναμίες του και τα χούγια του.

Το πρόβλημα με την αλήθεια είναι ότι βρίσκεται πάντα κάπου στη μέση και την τραβάει ύπουλα ο καθένας προς τη μεριά του, όπως το πάπλωμα στο διπλό κρεβάτι.

Αν φέρεσαι σταθερά και αμετάκλητα με ευγένεια και λεπτότητα, για μεγάλα χρονικά διαστήματα, σε ανθρώπους που φέρονται αναλόγως, δεν μπορεί, κάτι θα "περάσει" και στα βαθύτερα στρώματα της ψυχής σου.

Ο άνθρωπος αλλάζει λίγο.
Μόνο όταν βεβαιωθεί ότι εσύ θα συνεχίσεις να τον αγαπάς, έστω κι αν δεν αλλάξει καθόλου.
Αυτό το λίγο φτάνει.

Δεν είναι αδυναμία να έχεις μια αδυναμία.
Αδυναμία είναι να θέλεις να μην έχεις καμία αδυναμία.

Αν η παρουσία και μόνο ενός ανθρώπου σε κάνει να χαμογελάς πλατιά, μ' έναν τρόπο που καταλύει ειρηνικά αλλά τελεσίδικα λες σου τις άμυνες, τότε καλύτερα να παραδοθείς.
Όχι ηττοπαθώς, αλλά αναγνωρίζοντας πως ο άνθρωπος αυτός απεύθυνεται σε ένα βαθύ και αμετακίνητο κομμάτι σου και ξέρει να του μιλάει.
Κάτι σαν έρωτας. Υπεράνω λογικής, ηθικής και ψυχολογίας.

Είναι απίστευτος ο πόνος, η φθορά, η απελπισία, ακόμα και η βλακεία στην οποία σε σπρώχνει το πάθος της εξάρτησης.

Οι γιορτές προξενούν θλίψη σε πολύ κόσμο.
Αυτό μπορώ να το προσεγγίσω, κυρίως θεωρητικά, καθώς το έκδηλο κλίμα ευφορίας συχνά συνορεύει με τη θλίψη.

Τα παιδιά κάνουν πολλές ερωτήσεις σε δύο περιπτώσεις.
Όταν νιώθουν ανασφάλεια και όταν νιώθουν αμηχανία ή βαρεμάρα.
Τα παραπάνω συναισθήματα σε έξαρση συχνά οδηγούν δε ερωτήσεις βλακείας, που σε κάνουν να αναρωτηθείς εάν το παιδί είναι καθυστερημένο.

Οι λέξεις είναι σαν τα σπιτάκια που μέσα τους βάζουμε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε.
Τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις γνώσεις μας, ώστε να μπορούμε να συνεννοηθούμε.

Ο χαρακτήρας της κάθε λέξης πλάθεται εν πολλοίς από την ιστορία της, καθώς ταξιδεύει μέσα στο χρόνο, από στόμα σε στόμα.
Μια λέξη από μονη της δε σημαίνει και πολλά πράγματα.

Ποτέ δεν μπορείς να πάρεις άδεια από τον εαυτό σου.
Κι όταν νομίζεις ότι τη δικαιούσαι περισσότερο από ποτέ, τότε ο εαυτός σου σου κάνει τα πιο δύσκολα γυμνάσια.

Όταν σε ακυρώνουν, νιώθεις ότι χάνεις τον εαυτό σου και βάζεις ένα τέρας να τον υπερασπιστεί και να τον υποστυλώσει για να μην γκρεμιστεί.
Μόλις σου πουν "υπάρχεις", ξαφνικά στερεώνεσαι στα πόδια σου, όσο αδύναμα κι αν είναι, και δε χρειάζεσαι κανέναν.

Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στις σχέσεις αγάπης και στις σχέσεις καθήκοντος είναι η άνευ όρων παροχή ευκαιριών.
Αυτή η γενναιοδωρία άλλοτε μεταφράζεται ως ενοχλητική επιμονή, άλλοτε ως απέραντη ανοχή, άλλοτε ως έλλειψη διακριτικότητας και ορίων, κι άλλοτε ως ικανότητα να ξεχνάς ό,τι σε πλήγωσε.
Είναι η πεμπτουσία της έγνοιας, η οποία δεν εφησυχάζει, ούτε βολεύεται μέσα στον καθωσπρεπισμό του καθήκοντος.

Αυτό που δεν αντέχεται δεν είναι το να υποφέρεις, αλλά το να μην μπορείς να μετουσιώσεις τον πόνο σου σε κάτι που έχει εφαρμογή και σημασία στην εκτός πόνου ζωή, τη δική σου και των άλλων.

Η επίμονη αντιπαράθεση του εαυτού σου σε μια καταφανώς μεγαλύτερη δύναμη είναι η πεμπτουσία της γελοιότητας.