Status Updates From De vijfenzeventig bladen (D...

Want de noodzaak van de reis staat borg voor de eigenheid van steden of landen.

En al neemt het in de rangorde der deugden slechts de tweede plaats in, alleen het verstand is in staat te verkondigen dat het instinct op de eerste plaats hoort te staan.

Wat het verstand ons onder de naam verleden teruggeeft is niet het verleden. In werkelijkheid incarneert en verbergt elk uur van ons leven zich zodra het dood is in een materiaal voorwerp, net als de zielen van de gestorvenen in sommige volkslegenden. Daarin blijft het gevangen, voor altijd gevangen, tenzij we dat voorwerp tegenkomen.

Soms ontdekken we pas op het einde van ons leven dat een bepaalde vrouw, die in onze ogen deugdzaam en kil was, in werkelijkheid minnaars had, dat wij een van hen hadden kunnen zijn.

Overigens had ze door haar verheven geest een echte afkeer van onbenulligheden, van alle kunstmatige genoegens.

Maar de kus in bed was mijn viaticum, de kleine offergave die men in de oudheid aan de doden vasthechtte als ze in hun graf werden gelegd om te voorkomen dat ze bang werden tijdens de duistere reis.

Het werk dat verricht moet worden om je aan te passen aan nieuwe plekken, aan nieuwe mensen, om op onbekend zand steeds opnieuw het kaartenhuis van je mondaine ‘situatie’ op te bouwen, had ze uit haar leven verbannen, maar zodoende had ze uit haar leven nieuwe plekken, nieuwe mensen, het leven zelf verbannen.

… herscheppen.

Deze bloesem doet me denken aan de onuitsprekelijke genietingen van een zalig leven dat is verdeeld over spelen in het park, wondermooie leesuren in huis en meimaand Mariamaand in de kerk. En als ik hem voor een haag zie, blijf ik stilstaan voor zijn wonderschone bloemen als voor een levensechte from waarvan het heerlijk zou zijn om het gevoel te ervaren, de hele filosofie te begrijpen en de artisticiteit te…

Af en toe voelde ik een onweerstaanbare woede in me opkomen jegens haar, jegens mijn vader, de wens ze de trein te laten missen, het tegen mij gesmede plan om me van haar te scheiden, te laten mislukken. Die woede maakte plaats voor de angst haar te laten lijden en ik bleef glimlachen, al was ik kapot en ijskoud van verdriet.

Dat eerste gezicht van mijn Moeder, waar ik zoveel van heb gehouden, is voor mij niet haar definitieve gezicht geworden, zoals ze me voor ogen komt als ik aan haar terugdenk.

Al op het moment dat ik in de hal mijn kaars aanstak had ik het gevoel dat ik toch niet naar boven zou kunnen gaan, net als iemand die zijn laatste koffers dichtgespt voor een reis waartoe hij niet kan besluiten, en al voelt dat hij het station niet zal halen.