Status Updates From سه آستانه‌نشین: بلز پاسکال،...

سیمون وی: در آنچه به چیزهای الهی مربوط‌اند ایمان و اعتقاد کافی نیست. فقط یقین کارساز است.چیزی کم‌تر از یقین سزاوار خدا نیست.

تلاش برای نیکی با نیروی اراده یکی از راه‌های اجتناب از خدا و فاصله گرفتن از او نیز هست. چنین تلاشی هر قدر هم که طاقت‌فرسا باشد ما را به مخاطره نمی‌اندازد زیرا ایجاب نمی‌کند که به خدا تسلیم شویم. می‌توانیم قوی‌تر از دیگران، قوی‌تر از خیاط ناقابلی که نمی‌تواند در شرایط برابر رقابت کند اما عیسی به صراحت گفته است که برای به دست آوردن مروارید گرانبها باید هر چه داریم بفروشیم. فقط خدا می‌تواند ما را به ملکوت خود برکشاند.

توبه به معنای اعتراف به این نکته است که قادر نیستیم تمام بدی‌ها را از خود برانیم.

فروید: هدف روان‌کاوی رها کردن آدم‌ها از بدبختی نوروتیک است تا بتوانند بدبخت غیر نوروتیک شوند.

توجه کردن تنها توانایی جان ماست که امکان دستیابی به خدا را به ما می‌دهد.

اگر نیکی خود را جستجو کنیم و این جستجو به ثمر برسد نتیجه‌اش توهم آلود خواهد بود و آنچه جسته‌ایم خدا نخواهد بود.

بلا و بدی فقط به این علت مجال بروز یافته است که خدا از سر عشق امور دنیا را به دنیا واگذاشته است. ما باید این ترتیب و نظم را بپذیریم، هر چند که می‌بینیم سبب درد و رنج ما و دیگران می‌شود.

احساس بی‌اعتنایی عالم به ما کشنده است اما مرگی در پی دارد که رستاخیر می‌انجامد.

انقلاب می‌تواند نظم ظالمانه‌ی اجتماعی را واژگون کند اما اگر رهانندگان به قدرت رسیده نخواهند که دیگران مستقل از آنها زندگی کنند هیچ امید راستینی در کار نخواهد بود.

اگر فرودست‌ها در مقام انسان مورد احترام قرار نگیرند، باز می‌توانند به همسایه‌ی خود عشق بورزند. می‌توانند بگویند که هیچ کس از روی عشق به همسایه عمل نمی‌کند جز با عشقی که از بالا می‌آید. به این ترتیب رها هستند از احساس نفرت به کسانی که با آن‌ها در مقام انسان رفتار نمی‌کنند. می‌توانند برای این کسانی که تحقیر روا می‌دارند دعا کنند و با شفقت به آن‌ها بنگرند.

چیزی که به دیگران نثار می‌کنیم عشق خداست نه نیکی خودمان.

عشق است که به ما قدرت می‌بخشد تا با کسانی که همپایه ما نیستند مانند همپایه خود رفتار کنیم.

در آغاز ما به خدا نیاز داریم نه شوق. این نیاز در صورتی تبدیل به شوق می‌شود که دریابیم عالم نه نیکی دارد، نه هدف، نه مقصود بلکه به ما بی‌اعتناست.

سیمون وی:«این دنیا دری است بسته. نوعی مانع است و در عین حال نوعی معبر»... خدا در عالم مخلوق، حضور خالص دارد. در نهان حاضر است. بدون اعمال قدرت.

هیچ گذار مستقیمی به دین در کار نیست فقط انتخاب و تصمیم است.

یکی از فواید مطالعات تاریخی این است که می تواند...برداشت ما را درباره‌ی ماهیت تصمیمی که باید بگیریم بهبود بخشد.

دین هیچ نقشی در خدای فیلسوفان ندارد... خدای پیامبران خدایی است که نیاز ما به رحمت و فیض را بر ما آشکار می سازد. اگر می شد خدا را صرفا با عقل و ذهن شناخت آن وقت می توانستیم بدون شناخت نیازمان او را بشناسیم.

کیرکگور: بدون خدا ما با یکدیگر برابر نیستیم.

وظیفه داریم آنچه را «خود» ما نیست به رسمیت بشناسیم، احترام بگذاریم و دوست بداریم.

با کمک توبه از شیوه زندگی اخلاقی به شیوه زندگی دینی گذر می‌کنیم. فقط در صورتی امیدوار خواهیم بود که بپذیریم آنچه از ما انتظار می‌رود در ورای ماست و فقط با فیض الهی و سرچشمه نهانی عشق ممکن می‌شود.

تفاوت عمل دینی با عمل اخلاقی آن است که وارد حوزه‌ی ناممکن‌ها می‌شود.

عشق الهی همه چیز را بر می تابد و هرگز از پا نمی افتد.

اگر سلسله مراتب معرفت رعایت نشود حتی در آن برساخته‌های فکری که در آن‌ها گفته می‌شود خدا حضور دارد، خدا غایب خواهد بود.

شیوه خداوند، که همه چیز را با محبت برقرار می‌سازد، نشاندن دین در اذهان ماست با استدلال معقول؛ و نشاندن دین در قلوب ماست، با فیض؛ اما نشاندن دین در قلوب و اذهان با زور و تهدید، نشاندن دین نیست بلکه نشاندن ترس است.

این سه تن نکته‌های دشوار و متناقضی را به ما می‌نمایانند که ما را به سوی خدای نهان به حرکت در می‌آورد.