Status Updates From سنگر و قمقمه‌های خالی

یک چیز نامرئی هست. مثل دست، که نمی‌بینمش اما احساسش می‌کنم و ادراکش می‌کنم. مرا هل می‌دهد این طرف و آن طرف…

«رحمان که در یکی از ادارات دولتی حسابدار است، اکنون از فرصت تعطیل استفاده کرده و پشت میز تحریرش نشسته است که شاید بتواند کتاب کالیگولا را که یک ماه است در دست خواندن دارد شروع کند [...]»

— مهمان ناخوانده در شهر بزرگ (۱۳۴۴)

(این همان سالی‌ست که ابوالحسن نجفی با مدرک فوق لیسانس زبان‌شناسی از فرانسه برمی‌گردد، به صادقی در مجله‌ی جُنگ اصفهان می‌پیوندد و دو سال بعدتر هم اولین ترجمه‌ی فارسی از کالیگولا را بیرون می‌دهد.)

«اصولن چرا می‌خواهید معالجه کنید؟ به چه دردتان می‌خورد؟ فرض کردیم بنده چند آمپول ریز و درشت به شما زدم که تبتان پایین بیاید، چند بسته گرد هم برایتان نوشتم سرتان سبک بشود، چندتا قرص برای رفع یبوست و مقداری هم شربت که خوب بخوابید، دست آخر چه؟ شما باید فکر اساسی بکنید. یا می‌خواهید زنده باشید که بدبختانه نیرویش را ندارید، چون کبد و قلب و ریه و همه جایتان خراب است و با همین وضع کجدار و مریز تا آخر عمر دست به گریبانید...»