Status Updates From Malina

No, I don’t take any drugs, I take books, of course I have certain preferences, many books don’t suit me at all, some I take only in the morning, others at night, there are books I don’t ever let go—

وارد عصر سقوط‌ها شده‌ام. همسایه‌ها گاهی می‌پرسند که اتفاقی افتاده یا نه. افتاده‌ام در گوری کوچک، سرم به جایی برخورد کرده و دست‌هایم دررفته‌اند. باید تا سقوط بعدی همه چیز خوب شود و این مدت را باید در همین گور بمانم. از سقوط بعدی می‌ترسم، اما می‌دانم این یک پیشگویی است. پیش از اینکه بتوانم دوباره بایستم، باید سه بار سقوط کنم.

من زیر بهمنِ پدرم دفن شده‌ام.

زمستان سخت و سرد است و برف بی‌امان می‌بارد. قفسه‌های کتابخانه‌ام زیر سنگینی برف فرومی‌ریزند. برف آرام‌آرام کتاب‌هایم را مدفون می‌کند. عکس‌هایی که روی کتابخانه بوده‌اند، کم‌کم خیس می‌شوند؛ عکس تمام کسانی که دوستشان داشته‌ام. تلاش می‌کنم برف را از روی عکس‌ها پاک کنم، عکس‌ها را می‌تکانم، اما برف همچنان می‌بارد. انگشتانم از سزما بی‌حس شده‌اند و ناچار عکس‌ها را به دست برف می‌سپارم.

It is uneven, disordered, distorted, unwieldy, both incredibly good and shockingly bad, profoundly interesting and deathly dull. It’s meant to be difficult, and it also just doesn’t work in parts.

Maybe it’s what one should expect from a novel of madness, or a mad novel.

The structure is both what it needs to be, and also a cheap trick.