Status Updates From Μη με ξεχάσεις

με κούρασε αν και φημίζομαι για την υπομονή μου

Ίσως να φταίει που διάβαζα το Πράσινο μίλι πριν και γι' αυτό να μην βρίσκω κανένα νόημα στο Μη με ξεχάσεις. Λυπάμαι πάντως.

Γιατί, γιατί, γιατί τόσα πεντάστερα; Ίσως γίνεται κάτι το σπουδαίο στην πορεία και είναι ακόμη πολύ νωρίς για να το δω; Χμ...

Και ναι ο Ανδρέας να τρέχει να προλάβει,δε λέω τι, κι εγώ να έχω σκάσει στα γέλια επειδή αγκομαχάει σαν γάιδαρος στην ανηφόρα,στην κυριολεξία... Αααα ρε Γιώτα... Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος άνθρωπος που να κάνει τις δραματικές σκηνές τόσο αστείες...Thanks... ;-)

Από οποιοδήποτε σημείο που θα μπορούσε κάποιος να βάλει τα κλάματα το δικό μου σημείο ήταν αυτό: "Μαμά..." Μαμά; Πόσο καιρό, πόσα χρόνια είχα να την αποκαλέσω έτσι; Ούτε που μπορούσα να θυμηθώ. Το μόνο που ήξερα ήταν πως εκείνην τη στιγμή αισθανόμουν ακριβώς έτσι: σαν μικρό παιδί που είχε ανάγκη τη μαμά του, από την οποία περίμενε την κατανόησή της, χωρίς εξηγήσεις, ικανή να δικαιολογήσει το οτιδήποτε.

Κάποιες ατάκες σε αυτό το βιβλίο απλά με πεθαίνουν στα γέλια... Ναι ρε, ελληνικό χιούμορ!!!!

Πωωωω!!! Τι εκνευριστικός αυτός ο Αντρέας....
P.S.To post είναι απλά και μόνο επειδή με τρώει ο αποτέτοιος μου για την αντίδραση της Ειρήνης.... :Ρ