Status Updates From کابل ۱۴۰۰

تقریبا هیچ خارجی‌ای در کشور نمانده است.همه‌شان رفته‌اند یا در حال رفتن‌اند و همین مردم را به واهمه انداخته. خبرها به سرعت دست‌به‌دست میشوند.سربازان خارجی کمپهای نظامی‌شان را یکی پس از دیگری تخلیه میکنند و آنچه را میتوانند با خود میبرند.آلمانیها بیرهایشان را برده‌اند، انگلیسیها صدها سگ و گربه را و آمریکاییها..آنها تقریبا هیچ‌چیز را نبرده‌اند و همه را برای طالبان جاگذاشته‌اند،از سلاحهای پیشرفته گرفته تا اسنادو دیتابیس

می‌بینی؟ هیچ‌کس حواسش به رنجهای ما نیست. "رنجهای ما"می‌گویم چون تو هم حالا جزئی از آنی. درون این جهان، با همه رنجهایش، برای همیشه گیر افتاده‌ای و خودت تبدیل به اندوهی شده‌ای که باید برایش گریست. اما من اشک نمی‌ریزم. وقتش را ندارم. باید به نظم گذشته‌ام برگردم، پیامهای تازه‌ی تلگرامم را ببینم و به درخواست مشتریان جدید رسیدگی کنم. حالا که تو هستی و می‌شنوی، حتما می‌توانم خیلی خوب بنویسم، بهتر از همیشه.

با آن‌همه تجربه‌ات، جهان‌دیدگی‌ات، دانشت و تسلطت بر چند زبان، پیش‌بینی‌ات اشتباه از آب درآمد. شاید هم می‌دانستی که حقیقت طور دیگری‌است و برای من وارونه جلوه‌اش می‌دادی. یعنی باور کنم که در آن گفتگوها با من صادق نبودی؟