Status Updates From داستان من و شعر

هنر شعر مانند علامت دادن با نور چراغ است. هنرمند بزرگ کسی است که قدرت سکوت دارد و می‌داند چه‌وقت برگ برنده را روی میز بکوبد.

من در شعر خود انسان را اختراع نمی‌کنم بلکه ترانه‌ها و اندیشه‌های او را روی نوار ضبط می‌کنم، با این کار، من شاهد دوران خود بوده‌ام؛ نه طفیلی آن و یا شاهدی دروغین.

وقتی اصالت و صداقت نویسنده از بین برود صدای شاعرِ متولد در انگلیس و شاعر متولد در بصره با صدای روستایی‌های مصری یکی می‌شود.

درون بشر نیز مانند پوست او منفذهایی برای تنفس می‌خواهد. شعر مجموعه‌ای از این منفذهاست که انسان را در رهایی از انفجار افکار و احساسات یاری می‌کند و نمی‌گذارد که امواج سهمگین دریا در وجودش سر بکشد.

شعر در مسیر خود برای اینکه به شعر تبدیل شود به چیزی نمی‌اندیشد و نقشه‌ای نمی‌کشد بلکه مانند آتش فشفشه‌ای است که در همه جهات منفجر می‌شود و شکل‌های نامنتظر به خود می‌گیرد.

شعر، نامه‌ای است که به دیگران می‌نویسیم، نامه‌ای که به شخصی معین و یا جایی مشخص نیست. در نوشتن هر نامه‌ای مخاطب آن موضوعی اساسی است. نوشته‌ای نیست که مخاطبی نداشته باشد وگرنه به زنگی می‌ماند که در خلأ به صدا درآمده است.

هنرمند نمی‌تواند در زندگی به شکلی رفتار کند و بر ورق‌های کاغذ به شکلی دیگر ظاهر شود.