Status Updates From Gelo

به اجساد که دست می‌زدی متلاشی می‌شدند، هوا ذره ذره تجزیه‌شان کرده بود. بچه‌ها با انفجار راکت‌های بازوکا توی گودال‌ها تکه تکه می‌شدند. می‌دانید، پاره‌های بدن‌هایشان بین درخت‌ها پیدا می‌شد. جسد مردان زیر چرخ توپ‌های صحرایی پیدا می‌شد، توی دره گروهی سرباز نارنجک انداز با زبان‌های بریده رها شده بودند. اینجا و آنجا، یونیفرم‌های تکه پاره از شاخه‌های درختان آویزان بود و دست و پاهایی خشک و بی جان از دریاچه بیرون زده بود.

ناگزیر در قید اعماق پرتگاهی هستیم که درون ماست.

مرگ یعنی پایان این دردها. مرگ رهایی است، خلاصی از همه چيز و مهم‌تر از همه، رهایی از خودم.

شب، اگر اجازه دهیم ، با دروغ‌های بی‌شاخ‌و‌دمش فریبمان می‌دهد. اما باز از درد و رسوایی حفظمان نمی‌کند.

به انبوه آدم‌ها خیره می‌شوید : نزدیک شدن بهشان بی فایده است

دیگر جایی برای شاخ‌و‌برگ‌ها نمانده، برای عمیق شدن، برای سایه روشن‌ها. آدم‌ها فقط دنبال نسبت‌های کلی‌اند. یکباره نگاهی به عمارت جهان می‌اندازند و کشفش می‌کنند: زینتی گسترده در فضا، فقط همین. بیشترین زایش‌ها در کم‌مایه‌ترین بسترها، آدم می‌فهمد که هیچ‌وقت از چیزی سر درنیاورده بود.

تا به اینجا ۱۵۰ صفحه فقط غرغر خواندم ...