Status Updates From Wantij

Volgens mij kan Jaap Robben mij elk soort boek laten lezen.

Fijn boekje.

Terugkeren naar een Waddeneiland voelt voor mij als onderweg zijn naar iemand met wie ik niet heb afgesproken.
Tatsächlich weckt die fast gegenstandslose Aussicht im Wattenmeer Erinnerungen in dem Erzähler trotz der Ablenkung durch die “Herde” der Wattwanderer.

“Das Wattenmeer. … Ein Gebiet, im dem das Land unsichtbar übergeht in den Himmel. Die Leere dieses Anblick wollte ich meinen Kopf und war neugierig, welche unerwarteten Gedanken mir durch den Kopf gehen werden”

In de berichtenbalk knippert de groene cursor, als de hartslag van ons stilgevallen gesprek. Ik zou het zomaar weer op kunnen pakken. Al wacht mijn laatste berichtje nog altijd op een antwoord van Bregje.

Maar toch, toch verwachtte ik haar op een bepaalde manier te treffen toen ik naar Vlieland terugkeerde, gewoon omdat ik me haar daar zo scherp herinnerde. En omdat die plek minder bestaat zonder dat zij daar zou zijn.

We gaan vertrekken!’ roept Jos of Henk of Hans. Onze voetstappen in het natte slik smakken als een klas kleuters die gezamenlijk vla eten.

Eigenlijk versta ik alleen de komma in zijn zin, maar ‘Heel erg bedankt’ lijkt me een prima antwoord.