Status Updates From The Coming

2/2 Gizli saiklerini ve niyetlerini ortaya döker, masumları temize çıkarır, suçluları belirler, hakikati vazeder ve her aktörün görünüşte anlamsız her bir hareketinin anlamını açıklar. Iyi bir dedektif ya da Tanrı işini bitirdiğinde, başka bir yoruma imkân kalmaz, geriye sadece alkışlamak kalır," s.110

"Iyi kotarılmış bir polisiyenin sonunda dedektif ne yapıyor-sa, Kıyamet'i getiren Yüce Tanrı da aynısını yapar aslında. En sonda, Tanrı cinayete karışan herkesi bir araya toplar; hem, tarih denen şey, aktörlerin insan olduğu bir cinayet hikâyesinden başka nedir ki? Tanrı, ölü ya da diri herkesi bir araya getirir ve her karakterin rolünü bir bir açıklar: 1/2

İnsanlar arasındaki iyi ilişkiler denen şeyin merkezinde ikiyüzlülük vardır. […] Bize yapılanları genellikle affeder, böylece bunun bize ‘niçin’ yapıldığına dair esas soruyu görmezden geliriz.[…] Bir insan ancak kendi hayrını düşünmediği zaman gerçek anlamda affedebilir. Oysa bizler hep kendi hayrımızı düşünürüz, ki bu da hayırlı bir şey değildir. s.90

4/4 Bu türün erkekleri her daim kalkık olan erkeklik organlarını malum deliğe sokarlar; söz konusu delikten, onların dünyalarının, milletlerinin, ailelerinin ve kültürlerinin, yani türlerinin, devamını sağlayacak olan çocukları çıkar.

3/4 Bütün duvarlarda ve ilan panolarında, mendebur suratlı, koca memeli kadınlarının resimleri vardır; güya bu resimler şehvet uyandıracaktır, ama budalalığın ve miskinliğin kanıtı olmaktan başka bir şeye yaramazlar. […]

[…] Kumsallarda ve bakımsız piknik alanlarında hacetlerini görürler. En sevdikleri sanat türü müziktir, zira müzik ne yoruma gerek duyar ne de üzerinde düşünmeye. Tıpkı harabeye dönmüş bir antik şehri otların kaplaması gibi, onlar da dünyayı gürültüyle kaplarlar; eğlenmek için gecenin geç saatlerine kadar süren iğrenç müziklere muhtaçtırlar. […]

Burada insanlar çöplerini yol kenarına yığarak ortalığı çöplüğe çevirirler. Varoşlarda geçimlerini sağlamak için ihtiyaç duydukları koyunları ve keçileri, caddelerde ve parklarda (gerçi parklardan da geriye pek bir şey kalmadı ya) gezinir. Çocukları biblo gibi durur ve gelip geçenlerin gözü önünde çiçeklerin üzerine işer. […] s.18

“Bir kitabı yakan oğul, Baba’ya ve onun söz konusu kitapta yer alan Yasa’sına karşı isyan etmiş olur. Ama kendi eserini yakan bir Baba, oğlunu kendi isminden ve Yasa’sından mahrum bırakır. Yakılmış bir kitap, baba ile oğlun arasındaki bağın ortadan kaldırıldığı yerdir.” S. 53

از خاطرات که نگویم. وقتی محبوس‌اید، یاد می‌گیرید رو به عقب زندگی کنید. فردا درست مثل امروز خواهد بود. تنها آینده‌ی پیشِ رو حافظه‌تان است. تنها چیز نامعینِ در انتظار همان است که فردا به خاطر می‌آورید. به عقب برمی‌گردید و برای خودتان ماجراهایی تعریف می‌کنید که قهرمان اول‌شان‌اید. بیش‌ترِ آن ماجراها هرگز اتفاق نیفتاده‌اند، اما کی به این چیزها اهمیت می‌دهد، ممکن بود اتفاق بیفتند و فقط همین مهم است. گذشته‌تان پُر است از..

می‌دونی میل به آخرالزمان علامتِ واضحِ ناتوانی در مواجهه با اضطرابه؛ دلهره‌ی بی‌درمونِ انتظارِ دورِ آخرِ بازیِ عمر که امیدواریم بالاخره به یه نتیجه و توضیحی برسوندمون. از اضطرابِ انتظارِ جوابِ سوالِ "اصلا نتیجه و توضیحی وجود داره؟" هم که دیگه نگم. هر چی به جواب نزدیک‌تر می‌شیم و در واقع هر چی روشن‌تر می‌‌شه اساسا جوابی در کار نیست، اضطراب هم بیش‌تر می‌شه.

سقوط جهانی رو به چشم دیدم که همگی در آن مشغول ایفای نقش‌های حقیر آدم‌های خوب و همسایه‌های صمیمی بودیم

حهان را رودی از خون شست که ارتفاعش تا سر اسب می‌رسید

همه‌ی ما قربانی ناتوانی پدر و مادرهای‌مان در میدان تنازغ برای بقاییم.

اساسا چرا یه مولف خودش باید بخواد کتابش رو از بین ببره؟

حرفه‌ی کارآگاهی اینقدری با یافتن حقیقت سروکار ندارد که با سرهم‌کردن قصه دارد؛ قصه‌ای که مردم عوض حقیقت بپذیرند. قضیه کشف حقیقت نیست، کشف آن حقیقتی است که مناسب مشتری باشد. حقیقت همیشه از دل ماجرایی خیالی ظهور می‌کند و قالب قصه به خود می‌گیرد. پس می‌شود گفت من قصه‌گویم