Status Updates From ما ایوب نبودیم: سیزده مواجه...

جالبه، بعضا دردناک، و هی من رو به فکر می‌بره که من آیا آدم مراقبت‌کنی هستم؟

در جایی از مالون می میرد،بکت می نویسد((احساس می کنم تاریکی دیرینه همه جا پخش می شود تا زمینه تنهایی و انزوا مهیا شود،همان تنهایی ای که به واسطه ان خودم را می شناسم.))

خنکی صبح پوستم را می نوازد.خون خورشید به اسمان پاشیده.خورشید پنج میلیارد سال دیگر هم به این سیاره گرما و نور و زندی می دهد.کسی چه می داند بعدها چه می شود.دلم می خواهد فکر کنم وقتی می دانیم زندگی در این دنیا با مرگ امیخته،دلیلی ندارد …

بسیاری براین باورند که نوشتن خودش یک جور خوددرمانی است.نوعی خودمراقبتی برای کسی که در شرایطی سخت زندگی می کند.نوعی حفظ و نگهداری یا چه بسا مراقبت از معنای زندگی .

مراقبت برای من خودمراقبتی هم هست.هم جسمی است و هم روحی.مراقبت از روح و روان ان اوایل برای من رویایی درونی بود.،مثل شمع سرسوزنی در پناه تند باد که باید در سخت ترین و طاقت سوزترین لحظه ها خودم را جان پناهش می کردم.

انگار خیالم اسوده می شود که زندگی و جهان دیگری هم ممکن است،چیزی رنگین تر و گسترده تر از انچه هرروز مجبور به زیستنش هستم.از همان لحظه عاشق خواندن کتاب های قصه می شوم.

در واقعیت سخت و بی رنگ هرروزه ای که فقر برایمان می سازد،این کتاب با رنگ ها و داستانش،ناخواسته مثل دریچه ای می شود،گشوده به دنیایی دیگه.دنیایی که رویا و خیال در ان راه دارد.تنها چیزهای زیبای این جهان که نیازی نیست برایشان پول دهیم.

"دایی‌جان علی‌اکبر دارد سیب‌زمینی خام رنده‌شده کف دست (سوخته‌ی) سارا می‌گذارد. او مدتی لندرور اداره ریشه‌کنی مالاریا دستش بود و بنابراین معتبرترین مرجع کل مشکلات پزشکی در خاندان ما محسوب می‌شد." :))))