Status Updates From İrlanda Defteri

“Hiçbir şey söylemek zorunda değilsin” diyor, “bunu sakın unutma! İnsan çoğu zaman bir şey söylememek için bulunmaz bir fırsatı kaçırır ve tam da bu yüzden mahvolur.”

…Hatta Katoliklerin inançları gereği tüketmeleri yasak olan etli çorbaları özellikle cuma günleri servis ederek onlara düpedüz işkence etmişler. Hayatta kalabilmek için din değiştirenleri küçümsemek için onlara “Çorbacılar” denmiş. İrlanda’da ilkelerine ihanet eden kişiler için hala “çorbayı aldı” deyimi kullanılıyor.

Çorbacılık, İrlanda’daki Büyük Kıtlık dönemine özgü bir terim. O dönemde Protestan misyonerler, açlık çekenleri beslemek için seyyar mutfaklar ve okullar kurmuşlar, ancak bu yardımdan faydalanmak isteyenlerin Protestan eğitimi almalarını şart koşmuşlar. Bu durum, Katolik aileleri din değiştirmek ve açlıktan ölmek arasında seçim yapmaya zorlamış...

Ona göre sevdiğimizde ve sevilmeye izin verdiğimizde ilahi olanın alanına adım atarız: “Korku cesarete, boşluk bolluğa ve uzaklık yakınlığa dönüşür.” Ruh yoldaşımızı,yani Anam Cara’yı bulduğumuzda da benzer bir duygu yaşarız.Onunla ilişkimizin suç ortaklığı, kıskançlık ya da rekabet barındırmadığını hissederiz mesela.Böyle bir sevgi yaratıcı ve dönüştürücüdür.

O’Donohue’ya göre en yalın anlamıyla güzellik, ruhun kendisini sevmeye ve sevilmeye, yani dostluğa açmasıdır. Yukarıda söylediklerine bakılırsa, bunun için insanın kendisini başkalarının acılarına açması şarttır.

Aldığı bursla Trinity College’a giden ve İrlanda’da bir süre yaşayan Almanya doğumlu edebiyatçı Meltem Gürle, İrlanda’daki tecrübesini ve bu tecrübenin kendisinde uyandırdığı duyguları okuyucuya aktarıyor. Bunu yaparken sevdiği edebi eserlerden uzun uzun bahsetmesi ve olaylarla eserler arasında bir bağ kurması, edebiyatla çok da ilgilenmeyen ortalama okuyucu için sıkıcı olabilir.

İrlanda seni seviyorum ama İrlandalıları daha çok!