Status Updates From Spalona za czary. Historia ...

„A tajemnicą Triny Papisten nie musiały być wcale konszachty z diabłem, lecz poniesiona dawno strata.”

Życzyłabym sobie żeby wszystkie książki były napisane w ten sposób ✨

Ja nie wiem jak autorka była w stanie to pisać… niemniej jestem pełna podziwu, że ktoś z odwagą był w stanie przedstawić to, co spotykało kobiety, to jaka panowała atmosfera, jak nie ważne były uczucia, a także to jak mężczyźni czuli się lepsi i silniejsi mogąc znęcać się nad dzieckiem, bo Emma to jeszcze młoda dziewczyna… to takie smutne…

Tak trudno się czyta o tym, kiedy ktoś przekracza granicę… naszą granicę… w tym tą cielesną…

Jak ją czytam, normalnie wyczuwam te złowieszczą atmosferę jaką zaczęła coraz mocniej wylewać się z kart powieści. Historia ta idealna na jesienne wieczory. Choć muszę przyznać, że ciężko zaczyna mi się ją czytać - nie pod względem fabuły czy stylu - lecz tego co spotyka Emmę i Trinę, jak plotka zaczyna się jątrzyć niczym zaropiała rana. Plotka od, której wszystko zaczęło się psuć…

Historia jak do tej pory, opowiadana jest z perspektywy Emmy, Kurta, Andreasa i Jacoba. Narracja trzecioosobowa.

Atmosfera staje się coraz gęstsza, pojawiają się „znaki” świadczące o obecności Czarownicy.
Nieufność, plotki, zabobony. Wszystko to tworzy samonapędzającą się spiralę wydarzeń…

Zdumiewa mnie męska zazdrość i zaborczość mężczyzny, który nawet nie jest związany z Triną…
A także jego zwyczaje… jak tak można?!
Oprócz tego nie potrafi on zrozumieć, skąd ona ma wiedzę, dlaczego to do niej przychodzą kobiety po leki, a nie do niego… skoro to on ma dyplomy, pobierał nauki i zna się na panaceach…