Status Updates From Rok, w którym nie umarłem

"-Cieszę się, że przeżyłeś. Naprawdę nie wiesz, jak bardzo się cieszę.
I to jest kurewski niesprawiedliwe, bo zostawił mnie z ty zdaniem i umarł. Tęsknię za nim, jakbyśmy jednak zdążyli zostać przyjaciółmi. Jest tyle osób, bez których świat byłby lepszym miejscem, a bez niego świat będzie brzydszy i głupszy."

"Nie musiało być ani ładnie, ani ciekawie. Liczyło się tylko to, że mogę to robić. To, że to jest możliwe. Że żyje."

"Był jak Polska, żył chwilą triumfu i wierzył, że ta chwila będzie trwała wiecznie."

"Człowieku, nic mnie teraz nie rusza. Że co, że umrę? Ja już umierałem, nic gorszego mi się już nie przydarzy. Olewam wszystko. Teraz jestem niewkurwialny, rozumiesz?"

"Znam ten strach. Ten, które nie pcha do działania. Ten, który udaje mądrego i wszystko bierze w nawias. Znam go, między innymi z samolotu, w którym pilot ogłasza przez interkom, że to nic poważnego, a ja widzę, że spadamy. Maski tlenowe już wypadły, ludzie krzyczą, a mój strach mówi: "Co się będziesz darł. Nic nie możesz zrobić. Czekaj. I tak nic nie poczujesz, szybko pójdzie"."

"Z jednej strony te migające lampy - czyli żyje - a z drugiej zdanie, którego nie mogłem się wtedy pozbyć: "Jak długo już nie żyje?"."

"Dużo w tym samochodzie myślałem. To było takie normalne myślenie o tym, że chyba zaraz umrę. Kiedyś wydawało mi się, że myślenie o rzeczach ostatecznych pewnei jest bardziej natchnione. Nie jest. Może jest nawet mniej, bo się ma za mało tlenu."