Status Updates From Bir Düğün Gecesi

…Yine solgun karanfiller arasında bir levrek tabağı. Mayonezli. Her bir yanından didiklenmiş. Zar gibi döndürüle döndürüle incecik kesilmiş havuçlar. Kimse havuçlara el sürmemiş. Gevşemiş mayonez bulaşığı kara zeytinler...

Yağları donmuş Ankara tavasıyla dolu tabaklarımızın dört bir yanına dizili solgun karanfillere bakıyorum. Sonra, buruşuk kıvırcık salata yaprakları arasında katı yumurtalar. Sarılarına ezilip, sonra krema sıkacağıyla yeniden beyazların ortası doldurulmuş katı yumurtalar...

…; iç dünyalarındaki çalkantılara karşı —yaşamak kolay mı? —, bakıp besleyerek sürdürebildikleri bir birliktelik. Onların birlikteliği. Benim kafamda böyle yer etmiş, iki buçuk ay önce, bir gece nice çabalasam kafamdaki o yerini bozamadığım bu en güzel birliktelik. Bu diretken birlikteliğe şu uzaklık ne zaman bulaştı?

Ben daha önceleri onları hiç böyle görmedim. Birbirlerinden hiç o anki gibi uzak görmedim. Son üç yılda mı oldu bu uzaklık, son üç ayda mı, son üç dakikada mı? İki kişinin her şeye karşı; boralara, fırtınalara, o hısımlıklara, akrabalıklara; yıpratıcı bir geçmişe, çalkantılı bugüne, nankörlüklere ve atılmış adımları en küçük bir fırsatta geri döndürme heveslerine…

“Ah canım, ne kadar zayıfladın!” Gözaltından çıktığım zaman da bunu söylemişti. “Ah canım, ne kadar zayıfladın. Değer miydi?” İki gözü iki çeşme: Anne olunca anlarsın beni!.. Annemi anlamak üzere ana olmaya hazırlanıyorum. Çocuklarını anlamak üzere bunlar hiçbir şeye hazırlanmamışken...

Üçümüz evden çıkarken üstünde mantosu mu vardı, neydi; ayrımında olamamışım. Evden içeri girince Tezel’le çeneye dalmışım da ooo, çok şıksınız, inanın pek hoş olmuşsunuz, dememişim. Demeliydim. Böyle günlerde yaşlılar hep bir köşede unutulur. Bu kervana ben de katılmışım. Az önce de onunla göz göze gelmekten bile kaçınıyordum...

Hüzün duyulması gereken her şeyden hiç hüzün duyamamak, altından kalkılması en ağır hüznü yığıyor üstüme. Biri olmalı. Birini aramalıyım. O birinin karşısında hiç konuşmayabilirim. Sürekli susabilirim. Yine de çok konuşmuş gibi, içime durmadan yığılan ağırlığı, adına yalnızlık denen bu kötü yükü atabilirim üstümden.

…Düşünceli, derin bir laf etmiş oldum. Sesim güzel tınladı. Olgunlaşmış bir kavun benzeri.