Status Updates From La nuit juste avant les forêts

nie ma czasu na robienie planów, nie ma czasu, żeby się położyć w trawie i powiedzieć ciao, kopniakami w dupę przepchną cię gdzie indziej, tam jest praca, i jeszcze gdzie indziej, dalej i jeszcze dalej, zapędziliby cię tak spoko, aż do Nikaragui

nie zapomną o tobie nigdy, stary, już ty się nie martw, zajmują się tobą jak należy, nie zostawią cię w spokoju, pchają cię kopniakami w dupę, aż cię przestawią, mówią ci: idź tu, idziesz tu, idź tam idziesz tam, rusz stąd dupę, i już pakujesz walizki

bez problemu pieniędzy i tego cholernego deszczu, usadowieni wygodnie, jakbyśmy siedzieli w trawie albo coś w tym rodzaju, z cieniem drzew, i wtedy powiem: jesteśmy u mnie, tu czuję się dobrze, kładę sie spać i ciao, tylko, że to, stary, nie jest możliwe, widziałes gdziekolwiek, żeby cię zostawili w spokoju, widzialeś, żeby pozwolili ci po prostu położyć się i ciao?,

lecz gdy tylko otworzysz oczy, uniesie się podpierajac podbródek, popatrzy na ciebie i zacznie oddychac zwyczajnie jak każdy, jak ktokolwiek, kiedy otworzy usta, a w nich widzisz te nadęte zdania, jak przygotowują się do wyjścia, no więc wtedy wolę się zmyć i kwita

jak poznać ją jeśli nie wiesz nawet jak oddycha po skończonym pieprzeniu, czy oczy ma otwarte, czy zamknięte, gdzie kładzie twarz i jak wygląda zaraz po, jesli nie wsłuchasz się, długo, długo, w odgłos i w czas jednego jej oddechu, im dłużej to trwa kiedy ona oddycha a ty słuchasz w bezruchu jej oddechu, tym lepiej ją poznajesz,

podobasz się jej naprawdę, więc nic nie mówi, zamyka się w sobie i chowa wszystko w tajemnicy tylko dla siebie,

tylko te napuszone zdania od których dostajesz świra, jak możesz ją poznać z tych nadętych zdań, jeśli nie wiesz jaka jest przed tym, jak się porusza, jak oddycha, bo tylko gada i zrzędzi, albo przeciwnie,

mógłbym żyć z panienką sto tysięcy lat i po stu tysiącach lat nie wiedziałbym o niej niczego ponad to, co wiedziałem już przy pierwszym numerze, dlatego jestem raczej za czymś w rodzaju: pasuje ci? no to idziemy!

w porządku! spływam zanim zdąży cokolwiek powiedzieć, albo udaje, że nic
nie rozumiem, inaczej powie ci dokładnie co trzeba, żeby wpędzić cię w paskudny nastrój, więc wolę szybko i dobrze odwalić numer: pasuje ci? o. k.! – i spływam, na luzie, zanim popłyną wielkie zdania, poza tym jeden numer w zupełności wystarczy, żeby dowiedzieć się czego trzeba, żeby pojąć wszystko co warte poznania,

– ale nie każdy łyka ziemię, gdyby wymyślono ten sposób, zamiast ziemi jakiś drobniutki lekki proszek, którego nawet nie czuć jak wchodzi, za darmo dla wszystkich, po którym czujemy się dobrze gdy coś zajdzie za daleko, każdy by się ostudził przy najmniejszej historii, bo nawet te malutkie, nawet najmniejsze, jeśli im pozwolić, mogą zajść bardzo daleko i kompletnie zaślepić

– kto jej naopowiadał, że to może jej ulży? tej szalonej dziwce łykającej ziemię, aż przekręciła się pośrodku cmentarza, gdzie ją widziałem wyraźnie, że ktoś mógł jej naopowiadać takich bzdur, to mnie wpędza w paskudny nastrój, na pewno jakaś inna stara dziwka, z gotowymi receptami na wszystko, prawdziwa masakra i bez bólu!

można dostać fioła od takich historii jak ta, jeśli się ich nasłucha i da się im ponieść, bo ziemia elementarna, ta, która dotyka trumien, ty, co studzisz nieboszczyków ty, co masz ten cholerny zwyczaj studzenia wszystkiego aż do samej głębi bez możliwości powrotu, ostudź proszę raz na zawsze biedną szaloną jaką jestem!

gdyby nie bali się samego sposobu bez pewności, że się przekręcą bo może potrwać długo, w dniu, w którym wymyśli się jakiś łagodny sposób i udostępni się go wszystkim, to będzie prawdziwa masakra, dla takich właśnie historii, które zachodzą za daleko, jedna wielka masakra, to pewne

znam pewną kobietę, która zmarła właśnie dlatego, że to zaszło za daleko,
wpadam w paskudny nastrój, kiedy pomyślę ilu jest takich, którzy woleliby umrzeć, gdyby tylko tak było łatwiej, ilu tych, którzy posunęliby się bardzo daleko, gdyby znaleźli sposób,

mury i ściany były pokryte napisami, nie mogła nic przeczytać, nie kurwa, nie przyszła, i już nie przyjdzie, lecz nie przestałem ciągle wypisywać na murach i ciągle przeszukiwałem mosty, jest trzydzieści jeden mostów nie licząc pontonów, i nigdy jej nie odnalazłem, pochylonej nad wodą i teraz cóż, takie przygody jak ta wpędzają mnie w paskudny nastrój, bo można się w nich zatracić, jeśli zajdzie się w nich z daleko

żeby być z nimi w zgodzie, trzeba się wypowiedzieć, wymyślać kolory na przykład

wszystkie te bzdury jakie wygadują tu co wieczór poza domem, na zewnątrz, pomimo cholernego deszczu i smutnego świata, nic podobnego nie znajdziesz nigdzie, tylko w durnej głowie tych durni

a kiedy za nim biegłem, pierwszy raz, drugi raz, trzeci raz, nie ma już nikogo, tylko pusta ulica i deszcz, wieć tym razem, nie chciałem cię zgubić, wszystko tak załatwiłem, żeby wykluczyć przypadek: ustawiłem się tak,
żeby durnie nie zagrodzili mi drogi

nie mógłbym się oprzeć, mogłaby mi zaspiewać cokolwiek, zgodziłbym się ze wszystkim, na sam dźwięk głosu jaki musiałaby mieć śpiewając, ukryłbym kim jestem naprawdę, przyłączyłbym się do wszystkiego, do nowych sił, faszystów, monarchistów, do Zachodu, do wszystkich łowców szczurów, zorganizowanych gnębicieli, międzynarodowych grabieżców, mówiłbym co by chiała

bałem się tego, co mówiła i w jaki sposób mówiła, i tego, że nie potrafiłem przestać jej słuchać

dziś wydaje mi się, że już wszyscy przeszli na drugą stronę, i nigdy więcej nie oszaleje

nie jedna napotkana przypadkiem, lecz wiele dziewcząt, jedna po drugiej, piękne i coraz piękniejsze, piękne nie tak jak myślisz, ale niemożliwie piękne, piękne do granic niemożliwości do granic obłędu, obłędu z godziny na godzinę coraz większego, z godziny na godzinę dziewczyny coraz bardziej niemożliwe,

ja nie odgadłem: gdybym miał wyobraznie, wymyśliłbym ją dokladnie tak, jak wygladała kiedy ją ujrzałem: drobna, wiotka, blond włosy z pasemkami i lokami, ani za dużo loków, ani za bardzo blond, tyle ile trzeba, żeby
nie można było się oprzeć, żeby uwierzyć i polecieć za nią

z gębami takimi, że nie sposób się oprzeć, i dajemy się wyrolować najgorszej z dziwek – lecz jak to odgadnąć?

a jednak zapewniam cię, oni są tutaj, teraz, szukają nas, zeszli z góry i o mały wlos nie naciąłem się, bo najpodlejsi z drani jakich można sobie wyobrazić przyjmują przedziwne formy i przedziwne środki, ba, gdyby móc wyczytać wszystko z ich gęby i wiedzieć z kim ma się do czynienia i od razu przywalić w mordę, ale sposoby jakich się chwytaja polegają na ocieraniu się o nas gębami pożyczonymi

mój pomysł to zwiazek na skalę miedzynarodowa: to bardzo ważne skala międzynarodowa wytłumaczę ci później póki co mamy presrane! zostaje fabryka albo stać się lekkim jak ty jak ja i dać się unieść przy najlżejszym podmuchu wiatru ponieważ: cóż innego moeżmy ty i ja kiedy to oni trzymają ministerstwa, gliniarzy, armie, pracodawców, ulice, skrzyżowania, metro, swiatła, wiatr i mogą kiedy zechca wymieść nas, tam z góry?

nie interesuje mnie polityka, ani partie i związki jakich dziś jest bez liku, ani gliniarze i armia, bo to wszystko też polityka, to wszystko jest zbyt pogmatwane dla biednej głowy, za to oni maja takie głowy, że od razu wlepią nas do fabryki, a ja do fabryki, nigdy! a jednak, tak czy owak, zawsze udaje im się wlepić nas do fabryki

– bo cała ta nerwowość pochodzi prosto od matki, a swych matek, cwaniaczki, co by nie zrobili nie mogą się wyprzeć – za to ja, to głównie krew i pancerny kościec, i mięśnie, i wszystko co pochodzi od ojca, nerwy nie przeszkadzają mi nigdy, ponieważ mój ojciec przeciwnie, należał do twardzieli, co nie szarpią sobie nerwów

nawet kiedy próbują chodzić inaczej, miękko i posuwiście, w stylu lalusiów lub cwaniaczków na luzie, całym torsem poruszają płynnie i rytmicznie nawet na deszczu, jakby nigdy nic, nawet wtedy poznaję w nich cwaniaczków i lalusiów przepełnionych nerwami, wypuszczonych prosto od matki, widzę od razu te nerwowość, która nie da się ukryć

zwłaszcza po chodzie, jedynie po tym śmiesznym sposobie chodzenia, nerwowym, jak ty, coś w chodzie takiego, że trudno się pomylić, i po tym w jaki sposób wzruszają ramionami, nerwowo, z plecami całymi w nerwach, po ich twarzy, także, posiekanej drobnymi rysami, nie żeby zniszczona czy coś, tylko nerwowa!, jak ty: nic w takiej twarzy nie może mnie zmylić,