Status Updates From La nuit juste avant les forêts

a poza tym ciągle deszcz, deszcz, deszcz, deszcz

i oto jesteś, kocham cię, i w ogóle, piwa, piwa, i ciągle nie wiem jak to powiedzieć, co za bajzel, przyjacielu, a poza tym ciągle deszcz, deszcz, deszcz, deszcz

i gdyby nie ten problem pieniędzy postawiłbym piwo - raczej niż kawę - a wtedy byłoby nam już naprawdę całkiem dobrze, wypilibyśmy sobie kilka, jak to miałem chęć od początku wieczoru, ja wypiłem już jedno, i jeszcze jedno, albo trzy lub cztery lub więcej, nie mam pojęcia ile, cały szmal jaki miałem do przepuszczenia, przepuścilibyśmy teraz razem,

że nawet nie śmiem spojrzeć na siebie w lustrze za moimi plecami, podczas gdy ciebie deszcz nawet nie dotknął, przeszedł obok ciebie, czas też biegnie obok ciebie, to po tym trafnie poznałem, że jesteś jeszcze dzieckiem, wszystko przechodzi obok ciebie, nic się nie porusza, nic nie ma paskudnego wyglądu, za to ja unikam luster i nie przestaję się przyglądać tobie, nic się nie zmieniasz,

ale z tobą to nie to samo i to jak tylko cię zobaczyłem, i teraz muszę ci wszystko wytłumaczyć, skoro już zacząłem, zanim się zmyjesz robiąc ze mnie durnia, nawet jeśli wyglądam paskudnie, bo ani ciuchy, ani włosy nie wyschły,

jestem facetem co od przyglądania się babce woli nawet jedynie spacerować i to jest dla mnie zajecie wystarczające, mógłbym tak całe życie, włóczyć się czasem podbiec kawałek, przysiąść na ławeczce, iść wolniej lub szybciej, nigdy z nikim nie rozmawiając

poza tym to żadna sztuka znaleźć pokój na noc, ulice są pełne poszukiwaczy pokoi i oferujących pokoje i nie myśl także, że to tylko, żeby pogadać

lecz to co chcę ci powiedzieć, nie będę mógł powiedzieć tutaj, musimy znaleźć trawę, w której można się położyć, z pełnym niebem nad głowami, z cieniem drzew, albo jakiś pokój gdzie będziemy mieć czas dla siebie, lecz jeśli myślisz, że chodzi mi tylko o pokój, nie, nie chce mi się nawet spać,

i zmyć się za wcześnie, a wtedy, nie jestem facetem wrażliwym (możesz naprawdę zrobić co chcesz) ale wtedy pomyślałbym sam nie wiem co, że wolałbym być czymkolwiek co nie jest drzewem, schowanym w lesie Nikaragui, jak pierwszy lepszy ptak chciałby wzbić się ponad listowie drzew nie bacząc na szwadrony żołnierzy dokoła, celujących do niego z karabinów maszynowych

podczas gdy ja głęboko w sobie noszę te historie, nie mówię, że jestem facetem, którego tak naprawdę nigdy nic nie cieszy do końca, któremu nigdy nic nie wychodzi z powodu tych historii, bywa, że jest mi dobrze, nawet świetnie, jak teraz, jeśli nie zmyjesz się za wcześnie, ale gdzieś w głębi siebie jest mi tak smutno, że nie wiem jak to wyrazić, z tym zmartwieniem na dokładkę, że mógłbyś mieć dosyć

ale gdybyś zmył się tak bez słowa, zresztą, nie tylko o to chodzi, ale gdybyś mnie wziął za jakiegoś pętaka, bo dziś na takiego mogę wyglądać, nie idzie mi najlepiej i tak naprawdę nie mam powodów do radości, nie jak ci stąd, co wyglądają na ciągle zadowolonych, ciągle gotowi do śmiechu, gdy ja noszę w sobie ciągle wszystkie te powracające nagle i nieoczekiwanie opowieści o lesie

podczas gdy ja głęboko w sobie noszę te historie, nie mówię, że jestem facetem, którego tak naprawdę nigdy nic nie cieszy do końca, któremu nigdy nic nie wychodzi z powodu tych historii, bywa, że jest mi dobrze, nawet świetnie, jak teraz, jeśli nie zmyjesz się za wcześnie, ale gdzieś w głębi siebie jest mi tak smutno, że nie wiem jak to wyrazić, z tym zmartwieniem na dokładkę, że mógłbyś mieć dosyć

wszyscy ci durni Francuzi, każdy w swoim kąciku w oczekiwaniu na rozkosz małego numerku, i nic w głębi siebie nie przeszkodzi im wpierdolić wszędzie ich brudną pierdoloną mordę durni, nam ją wpierdolić pod samą mordę

ale gdybyś zmył się tak bez słowa, zresztą, nie tylko o to chodzi, ale gdybyś mnie wziął za jakiegoś pętaka, bo dziś na takiego mogę wyglądać, nie idzie mi najlepiej i tak naprawdę nie mam powodów do radości, nie jak ci stąd, co wyglądają na ciaglę zadowolonych, ciągle gotowi do śmiechu, gdy ja noszę w sobie ciągle wszystkie te powracające nagle i nieoczekiwanie opowieści o lesie

nigdy nie możesz powiedzieć: jestem u siebie i ciao (dlatego za każdym razem kiedy opuszczam jakieś miejsce mam wrażenie, że odchodzę skądś, gdzie byłem bardziej u siebie niż będę gdzie indziej)

nie ma czasu na robienie planów, nie ma czasu, żeby się położyć w trawie i powiedzieć ciao, kopniakami w dupę przepchną cię gdzie indziej, tam jest praca, i jeszcze gdzie indziej, dalej i jeszcze dalej, zapędziliby cię tak spoko, aż do Nikaragui

nie zapomną o tobie nigdy, stary, już ty się nie martw, zajmują się tobą jak należy, nie zostawią cię w spokoju, pchają cię kopniakami w dupę, aż cię przestawią, mówią ci: idź tu, idziesz tu, idź tam idziesz tam, rusz stąd dupę, i już pakujesz walizki

bez problemu pieniędzy i tego cholernego deszczu, usadowieni wygodnie, jakbyśmy siedzieli w trawie albo coś w tym rodzaju, z cieniem drzew, i wtedy powiem: jesteśmy u mnie, tu czuję się dobrze, kładę sie spać i ciao, tylko, że to, stary, nie jest możliwe, widziałes gdziekolwiek, żeby cię zostawili w spokoju, widzialeś, żeby pozwolili ci po prostu położyć się i ciao?,

lecz gdy tylko otworzysz oczy, uniesie się podpierajac podbródek, popatrzy na ciebie i zacznie oddychac zwyczajnie jak każdy, jak ktokolwiek, kiedy otworzy usta, a w nich widzisz te nadęte zdania, jak przygotowują się do wyjścia, no więc wtedy wolę się zmyć i kwita

jak poznać ją jeśli nie wiesz nawet jak oddycha po skończonym pieprzeniu, czy oczy ma otwarte, czy zamknięte, gdzie kładzie twarz i jak wygląda zaraz po, jesli nie wsłuchasz się, długo, długo, w odgłos i w czas jednego jej oddechu, im dłużej to trwa kiedy ona oddycha a ty słuchasz w bezruchu jej oddechu, tym lepiej ją poznajesz,

podobasz się jej naprawdę, więc nic nie mówi, zamyka się w sobie i chowa wszystko w tajemnicy tylko dla siebie,

tylko te napuszone zdania od których dostajesz świra, jak możesz ją poznać z tych nadętych zdań, jeśli nie wiesz jaka jest przed tym, jak się porusza, jak oddycha, bo tylko gada i zrzędzi, albo przeciwnie,

mógłbym żyć z panienką sto tysięcy lat i po stu tysiącach lat nie wiedziałbym o niej niczego ponad to, co wiedziałem już przy pierwszym numerze, dlatego jestem raczej za czymś w rodzaju: pasuje ci? no to idziemy!

w porządku! spływam zanim zdąży cokolwiek powiedzieć, albo udaje, że nic
nie rozumiem, inaczej powie ci dokładnie co trzeba, żeby wpędzić cię w paskudny nastrój, więc wolę szybko i dobrze odwalić numer: pasuje ci? o. k.! – i spływam, na luzie, zanim popłyną wielkie zdania, poza tym jeden numer w zupełności wystarczy, żeby dowiedzieć się czego trzeba, żeby pojąć wszystko co warte poznania,

– ale nie każdy łyka ziemię, gdyby wymyślono ten sposób, zamiast ziemi jakiś drobniutki lekki proszek, którego nawet nie czuć jak wchodzi, za darmo dla wszystkich, po którym czujemy się dobrze gdy coś zajdzie za daleko, każdy by się ostudził przy najmniejszej historii, bo nawet te malutkie, nawet najmniejsze, jeśli im pozwolić, mogą zajść bardzo daleko i kompletnie zaślepić

– kto jej naopowiadał, że to może jej ulży? tej szalonej dziwce łykającej ziemię, aż przekręciła się pośrodku cmentarza, gdzie ją widziałem wyraźnie, że ktoś mógł jej naopowiadać takich bzdur, to mnie wpędza w paskudny nastrój, na pewno jakaś inna stara dziwka, z gotowymi receptami na wszystko, prawdziwa masakra i bez bólu!

można dostać fioła od takich historii jak ta, jeśli się ich nasłucha i da się im ponieść, bo ziemia elementarna, ta, która dotyka trumien, ty, co studzisz nieboszczyków ty, co masz ten cholerny zwyczaj studzenia wszystkiego aż do samej głębi bez możliwości powrotu, ostudź proszę raz na zawsze biedną szaloną jaką jestem!

gdyby nie bali się samego sposobu bez pewności, że się przekręcą bo może potrwać długo, w dniu, w którym wymyśli się jakiś łagodny sposób i udostępni się go wszystkim, to będzie prawdziwa masakra, dla takich właśnie historii, które zachodzą za daleko, jedna wielka masakra, to pewne

znam pewną kobietę, która zmarła właśnie dlatego, że to zaszło za daleko,
wpadam w paskudny nastrój, kiedy pomyślę ilu jest takich, którzy woleliby umrzeć, gdyby tylko tak było łatwiej, ilu tych, którzy posunęliby się bardzo daleko, gdyby znaleźli sposób,

mury i ściany były pokryte napisami, nie mogła nic przeczytać, nie kurwa, nie przyszła, i już nie przyjdzie, lecz nie przestałem ciągle wypisywać na murach i ciągle przeszukiwałem mosty, jest trzydzieści jeden mostów nie licząc pontonów, i nigdy jej nie odnalazłem, pochylonej nad wodą i teraz cóż, takie przygody jak ta wpędzają mnie w paskudny nastrój, bo można się w nich zatracić, jeśli zajdzie się w nich z daleko