Status Updates From سنگر و قمقمه‌های خالی

«رحمان که در یکی از ادارات دولتی حسابدار است، اکنون از فرصت تعطیل استفاده کرده و پشت میز تحریرش نشسته است که شاید بتواند کتاب کالیگولا را که یک ماه است در دست خواندن دارد شروع کند [...]»

— مهمان ناخوانده در شهر بزرگ (۱۳۴۴)

(این همان سالی‌ست که ابوالحسن نجفی با مدرک فوق لیسانس زبان‌شناسی از فرانسه برمی‌گردد، به صادقی در مجله‌ی جُنگ اصفهان می‌پیوندد و دو سال بعدتر هم اولین ترجمه‌ی فارسی از کالیگولا را بیرون می‌دهد.)

«اصولن چرا می‌خواهید معالجه کنید؟ به چه دردتان می‌خورد؟ فرض کردیم بنده چند آمپول ریز و درشت به شما زدم که تبتان پایین بیاید، چند بسته گرد هم برایتان نوشتم سرتان سبک بشود، چندتا قرص برای رفع یبوست و مقداری هم شربت که خوب بخوابید، دست آخر چه؟ شما باید فکر اساسی بکنید. یا می‌خواهید زنده باشید که بدبختانه نیرویش را ندارید، چون کبد و قلب و ریه و همه جایتان خراب است و با همین وضع کجدار و مریز تا آخر عمر دست به گریبانید...»

«شب‌ خوابیدم واجب‌الحج بودم صبح بیدار شدم واجب‌الزکوة بودم؛ خانه‌هایم را فروختند و به طلبکارها دادند[...]»

احتمالن منظور صادقی چیزی بوده تو مایه‌های «اصبحت امیرا و امسیت و اسیرا» یا همون از عرش به فرش رسیدن. ولی مشکل اینجاست که واجب‌الزکوة چیزیه مثل واجب‌‌الحج و نه مخالفش. و این یعنی یا همینطوری یه چیزی نوشته یا چیزی که تو ذهنش بوده در نیومده که هیچ کدوم خوب نیست...

«یک وقتی بود که ما همه کمونیست بودیم، خیلی چیزها را قبول داشتیم، خیلی چیزها را هم قبول نداشتیم. اما، باور کنید، کار می‌کردیم. من، به‌تنهایی، خودم، از دل و جان. حالا من نمی‌دانم چه کار کنم. ماتریالیست خداپرست شده‌ام!»