Status Updates From บ่วงบรรจถรณ์

ที่ห่วงก็เพราะผมรัก

“ผู้หญิงจะผิดศีลข้อสามไม่ได้เด็ดขาด แต่ผู้ชายยังมีข้อยกเว้นบ้าง เพราะผู้ชายก็คือผู้ชาย”
ทัศนคติป่วยมากค่ะคุณเขตต์ ผู้ชายเจ้าชู้หนูรับไม่ได้

“พี่อาจจะไม่ต้องรอนานนักก็ได้”
“อาจจะไม่ต้องรอแล้ว” ><

หลาวเปิง แปลว่า ดวงดาวอันสว่างไสว

คิดถึงเชียงราย

ผู้หญิงในฝัน><

พ.ศ.2487
82 ปี จากปัจจุบันสินะ

หงุดหงิดขัดใจมากกับการที่ทุกคนรอบตัวแพรนวลพยายามเกลี้ยกล่อมให้นางไปคืนดีกับอิผัวชั่ว กำหมัดแน่นมาก พยายามท่องไว้ว่านิยายมัน20ปีมาแล้ว ใจร่มๆ

ตกลงพ่อตายปี 38 หรือ 36 ref จากหน้า50 ปัจจุบันนางเอกคืป41 จากหน้า 185 นางเอกว่าพ่อตายมาแล้ว3ปีก็คือปี38 แต่หน้า 233 บอกปี36 เอ๊า

อิเขตต์คือเหี้ยแบบ เหี้ยมากกกกก จนต้องหยุดอ่านมาพักหายใจ หัวร้อนมาก แม่งงงง

ต้องได้ด่าอิตัวผู้ตั้งแต่หน้าที่สอง อย่างเห้เลยค่ะ ไม่คิดมีเมียน้อย พูดมาได้ ไม่คิดแล้วจะทำเหรอ ทุเรศจริงๆ

สนุกดี แต่ถ้าเป็นชั้นเป็นแม่แพรนวลคือปวดหัวแล้ว ไปเรียนอเมกาอยากแต่งกับผู้ชายก็แต่ง ย้อนไปเชียงตุงเจอผู้ชายอยากอยู่กับเขาก็ไป ถ้าเป็นแม่ก็หนักใจแล้วมีลูกอย่างแพรนวล

เกลียดผู้ชายแบบเขตต์ ตื้ออยู่ได้ แพรนี่ก็อีกคน ไม่รักเขตต์แล้วทำไมไม่พูดตรงๆ ทุกตัวละครการกระทำน่ารำคาญมาก เพื่อนๆก๋ช่วยทำให้กลับมาคืนดีอยู่ได้ บอกตลอดว่ากน้าตาสวยสมกัน แต่สวยหล่อทั้งคู่นี่ก็ควรจะต้องลืมความผิดที่ผ่านมาแล้วมาทนอยูกันต่อหรอ ไม่ต้องสนใจว่าผู้ชายนอกใจมากี่ครั้ง ทัศนคติเกี่ยวกับเมียน้อยเป็นยังไงแล้วหรอ ใช่ การให้อภัยเป็นสิ่งที่ควรทำ แต่ไม่ใช่กับการกระทำที่ผิดซ้ำๆซากๆนะ

ไม่เข้าใจทำไมแพรนวลถึงรักและยอมเขตต์ขนาดนั้น นอกใจนอกกายขนาดนี้ ถึงมาง้อก็ไม่ยอม รำคาญและรังเกียจมากๆ ตอนดลางๆเล่ม ช่วงที่ต้องย้อนเวลาแล้วมีเขตต์มาง้อมาวุ่นวาย อ่านแล้วรำคาญเขตต์มาก แต่รำคาณมทกกว่าคือแพรก็ทำเหมือนช่วยไม่ได้ เหมือนไม่มีทางเลือกต้องยอมให้เขตต์กลับเข้ามาในชีวิต ทำไมถึงไม่เป็นคนที่เด็ดขาดเลย เบื่อคนแบบนี้

สนุกมาก อ่านเพลิน ลุ้นระทึกตื่นเต้น ได้ความรู้ประวัติศาสตร์ด้วย

เวลามันต่างกัน 12 ชม. ไม่ใช่เหรอ ทำไมในนี้บอก 24 ชม.
งง
ก็สี่ทุ่ม กับ สิบโมง รึเราเข้าใจผิด
พูด 24 ชม. มาสองรอบแล้วนะ