Status Updates From قبیله علیه آزادی

ما اینک در دنیای نمایش تماشاگر زندگی می‌کنیم. محبوب‌ترین روشنفکران و نویسندگان، تقریبا هرگز به دلیل اصالت اندیشه‌ها یا زیبایی آثارشان به این جایگاه دست نیافته‌اند. انها بیش از هر چیز به دلیل شیوه‌ای که تصویر عمومی خود را عرضه می‌کنند،نمایش‌ها، اعمال تحریک آمیز، بی ادبی، گستاخی و تمام جنبه‌های پرسروصدا و مسخره زندگی در انظار عمومی که آن را به عنوان شورش و عصیان جا می‌زنند به محبوبیت رسیده‌اند.

از نظر پوپر حقیقت کشف نمی‌شود، بلکه همواره در مرحله کشف است و این چرخه پایانی ندارد. از این رو، همیشه موقتی است و صرفا تا زمانی دوام می‌آورد که ابطال نشده باشد. از نگاه پوپر، حقیقت را می‌توان با ذهنی پرسشگر یافت، گویی گنجی پنهان در ژرفای ماده یا در فضای لایتناهی پنهان شده و منتظر کاوشگری تیزبین است تا آن را بیاید و چونان تندیسی از الهه‌های باستان به جهانیان عرضه کند.

هیچکس به اندازه هایک بر این واقعیت تاکید نکرده است که لیبرالیسم به معنای آزاد کردن قیمت‌ها و باز کردن مرزها برای رقابت نیست، بلکه بیشتر اصلاحاتی اساسی در یک جامعه است؛ خصوصی کردن و تمرکززدایی در تمامی سطوح و واگذاری تصمیمات اساسی اقتصادی به جامعه مدنی یعنی ابتکار عمل افراد مستقل. باید اجماعی کلی در حمایت از مصرف کننده در مقابل تولید کننده و تولید کننده در مقابل نظام اداری دولت وجود داشته باشد .

توده‌های مردم از هنر مدرن بیزارند و آن را درک نمی‌کنند. علتش هم بدیهی است: هنر رمانتیک که مورد تحسین همگان در قرن نوزدهم بود، با بازنمایی خیال‌انگیز زندگی و فوران پرسوز و گدار آن یا برخورد واقع‌‌بینانه با مسائل اجتماعی برای همه قابل درک بود.

خوزه ارتگا ئی گاست

انسانیت عبارت است از پاکدامنی زنان و بلندنظری مردان.

آدام اسمیت

"This is the/first/ time in history that someone has pointed out that society might have a motion of its own, derived from its internal organization, which must be respected [...]"

Except for, you know, Plato, Confucius, the entire Confucian school of philosophy in general, the Renaissance Humanists, and Ibn Khaldun to name but a few.

This book's pretty well-written, but not well-researched.