Status Updates From L’épuisement

چهار صفحه خوندم،
تمام پاراگراف هاشو استیک نوت چسبوندم
و بعد در کمال آرامش کتابو بستم و به سقف خیره شدم...

"او را (کامو) به خاطر بی اعتنایی که نسبت به دانشگاهیان بر می انگیزد نیز دوست می دارم. اینان مرده ترین مردمانی هستند که میشناسم. مرگ در ما به سان استاد است، آن که میداند.زندگی در ما به سان کودک است، آن که دوست میدارد، که بازیِ دوست داشتن می کند."

حس کردم وسط دوتا "دوزخ" ( از دانته و براون) و یک "سقوط" (کامو)، و یه مشت کتاب دیگه که از ترس اینکه لیست کتاب هایی که دارم همزمان اینجا میخونم منفجر نشه اسمی ازشون نیاوردم، این "فرسودگی" علاوه بر اینکه عنوانش بسی توصیف سلامت روانم در این لحظه است، خیلی هم به جاست!
اما پس ذهنم مطمئنم که این کتاب قراره منو آروم کنه، پس سلامی گرم و دوباره به بوبن خوش سخن!