Status Updates From (ریشه در خاک (گزینه اشعار

بیا به حال بشر، های های گریه کنیم
که با برادر خود هم نمی‌تواند زیست

چنین خجسته وجودی کجا تواند ماند؟
چنین گسسته عنانی کجا تواند رفت؟

صدای غرش تیری دهد جواب مرا:
به کوه خواهد رفت!
به غار خواهد رفت!
بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد!

تا مرگ نیامده‌ست برخیزم
در دامن زندگی بیاویزم!

«ببین نخواسته با عمر خود چه‌ها کردیم!»

«پریشانیم، دلتنگیم
به خود پیچیده‌تر، از بغضِ خونینِ شباهنگیم»

«کاش می‌شد از میان این ستارگان کور
سوی کهکشان دیگری فرار کرد...»

«ای امید ناامیدی‌های من»

این عنوان یه شعره و به نظرم همین عنوان بی‌نهایت زیباست. ای امید ناامیدی‌های من!

گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر
چون ماه شبی می‌کشم از پنجره سر
اندوه، که خورشید شدی، تنگ غروب
افسوس، که مهتاب شدی وقت سحر

با قلم می گویم:
ای همزاد، ای همراه،
ای هم سرنوشت
هردومان جیرانِ بازی های دوران های زشت.
شعرهایم را نوشتی
دست خوش؛
اشک هایم را کجا خواهی نوشت؟

دیدی، آن را که تو خواندی به حهان یارترین
سینه را ساختی از عشقش، سرشارترین
آن که می گفت منم بهر تو غمخوارترین
چه دلازارترین شد! چه دلازارترین؟

...

ناله از در مکن
آتشی را که در آن زیسته ای، سرد مکن
با غمش باز بمان
سرخ رو باش ازین عشق و سرافراز بمان
راخ عشق است که همواره شود از خون، رنگ
دل دیوانۀ تنها، دلِ تنگ!

هر سنگ ز بیستون گواه است
کاندر ره عشق، کوه کاه است

برشانه های تو (برای پدر)

وقتی که شانه هایم
در زیر بار حادثه می خواست بشکند
یک لحظه
از خیال پریشان من گذشت:
بر شانه های تو ...
بر شانه های تو
می شد اگر سری بگذارم.
وین بغض درد را از تنگنای سینه برآرم
به های های
آن جان پناه مهر
شاید که می توانست
از این بار مصیبت سنگین
آسوده ام کند.

خورشید،
زخم خورده، گسسته، گداخته،
میرفت و اشک سرخش،
بر آب میچکید.
در بیشه زار دریا، میگشت ناپدید!
دیگر دلم به ماتم مرگش نمیتپید!
بازیگران شعبده را میشناختم!
فردا دوباره از دل امواج میدمید!
من، خسته، زخم خورده، گسسته ...
در بیشه زار حسرت خود،
میگداختم!

همه شب، چهرۀ لرزان تو بود
کز فراسوی سپهر
گرم می آمد در آینۀ اشک فرود.
نقش روی تو، درین چشمه، پدیدار، هنوز!

ای جنگل آهن به تدبیر تو آباد!
کی میتوان در باغ این چشمان گریان،
روزی نهال خنده ای کاشت؟
جای به چنگ آوردن ماه،
یا پنجه افکندن به خورشید،
کی میتوان،
کی میتوان،
دلهای خونین را از روی خاک برداشت؟!

نفسم را پر پرواز از توست
به دماوند تو سوگند که گر بگشایند
بندم از بند ببینند که:
آواز از توست!

من امیدی را در خود
بارور ساخته ام
تار و پودش را، با عشق تو پرداخته ام.
مثل تابیدن مهری در دل
مثل جوشیدن شعری از جان
مثل بالیدن عطری در گل
جریان خواهم یافت.
مست از شوق تو،
از عمق فراموشی،
راه خواهم افتاد

با که گویم این سخن که درد دیگریست
از مصاف خود گریختن!
وین همه شرنگ گونه گونه را
مثل آب خوش، به کام خویش ریختن.

هرگز نخواستم که بدانم
هرگز نخواستم بدان که چه می شوم
یک ذره
یک غبار
خاکستری رهاشده در پهنۀ جهان
در سینۀ زمین
یا اوج کهکشان
یا هیچ!
هیچ مطلق!
هرگز نخواستم که بدانم چه می شوم...

چه وداعی , چه درد جانکاهی !

چه سفر کردن غم انگیزی

نه فشار لبی نه آغوشی

نه کلام محبت آمیزی



گر در آنجا نمیشدم مدهوش

دامنت را رها نمیکردم .

وه چه خوش بود, کاندر آن حالت

تا ابد چشم وا نمیکردم



چون به هوش آمدم نبود کسی

هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب

هر طرف جلوه کرد در نظرم

برگ ریزان باغ عشق و شباب



وای بر من , نداد گریه مجال

که زنم بوسه ای به رخسارت

چه بگویم , فشار غم نگذاشت

!که بگویم : خدا نگهدارت