Zidane Abdollahi’s Reviews > (ریشه در خاک (گزینه اشعار > Status Update

با قلم می گویم:
ای همزاد، ای همراه،
ای هم سرنوشت
هردومان جیرانِ بازی های دوران های زشت.
شعرهایم را نوشتی
دست خوش؛
اشک هایم را کجا خواهی نوشت؟

دیدی، آن را که تو خواندی به حهان یارترین
سینه را ساختی از عشقش، سرشارترین
آن که می گفت منم بهر تو غمخوارترین
چه دلازارترین شد! چه دلازارترین؟

...

ناله از در مکن
آتشی را که در آن زیسته ای، سرد مکن
با غمش باز بمان
سرخ رو باش ازین عشق و سرافراز بمان
راخ عشق است که همواره شود از خون، رنگ
دل دیوانۀ تنها، دلِ تنگ!

هر سنگ ز بیستون گواه است
کاندر ره عشق، کوه کاه است

برشانه های تو (برای پدر)

وقتی که شانه هایم
در زیر بار حادثه می خواست بشکند
یک لحظه
از خیال پریشان من گذشت:
بر شانه های تو ...
بر شانه های تو
می شد اگر سری بگذارم.
وین بغض درد را از تنگنای سینه برآرم
به های های
آن جان پناه مهر
شاید که می توانست
از این بار مصیبت سنگین
آسوده ام کند.

همه شب، چهرۀ لرزان تو بود
کز فراسوی سپهر
گرم می آمد در آینۀ اشک فرود.
نقش روی تو، درین چشمه، پدیدار، هنوز!

ای جنگل آهن به تدبیر تو آباد!
کی میتوان در باغ این چشمان گریان،
روزی نهال خنده ای کاشت؟
جای به چنگ آوردن ماه،
یا پنجه افکندن به خورشید،
کی میتوان،
کی میتوان،
دلهای خونین را از روی خاک برداشت؟!

نفسم را پر پرواز از توست
به دماوند تو سوگند که گر بگشایند
بندم از بند ببینند که:
آواز از توست!

من امیدی را در خود
بارور ساخته ام
تار و پودش را، با عشق تو پرداخته ام.
مثل تابیدن مهری در دل
مثل جوشیدن شعری از جان
مثل بالیدن عطری در گل
جریان خواهم یافت.
مست از شوق تو،
از عمق فراموشی،
راه خواهم افتاد

با که گویم این سخن که درد دیگریست
از مصاف خود گریختن!
وین همه شرنگ گونه گونه را
مثل آب خوش، به کام خویش ریختن.

هرگز نخواستم که بدانم
هرگز نخواستم بدان که چه می شوم
یک ذره
یک غبار
خاکستری رهاشده در پهنۀ جهان
در سینۀ زمین
یا اوج کهکشان
یا هیچ!
هیچ مطلق!
هرگز نخواستم که بدانم چه می شوم...