Status Updates From اگر یک مرد را بکشم دو مرد ر...

کلافگی‌هایی در پی‌خوشبختی مجهول

داستان «در این شهر هیچ دزدی نیست» مارکز واقعا عالی بود. جدا از عالی بودن فضای داستان، در لابلای داستان نکاتی بود که با امروز جهان اول غریبه است و برای ما آشنا. مثلا مثل جمع شدن مردم برای دیدن یک مُجرم. بعضا فکر میکنم خیلی خوش‌بختم که میتونم قرون وسطی رو زنده درک کنم :دی.

داستان‌های «پیشکش به ازمه و نکبت» از سلینجر و «لاپین و لاپینووا» از وولف واقعا خوب بودن و جذاب. کلا از روند کتاب ناامید شده بودم تا به این دوتا رسیدم. داستانی که فعلا دارم میخونم هم عالیه. واقعا این چند ده صفحه خیلی خیلی خوب بودن.

داستان ‍«بهار در فیلتا» خوب بود. فضاسازی داستان روان بود و محور داستان جذاب. همینطور داستان «وسوسه».

من یه اخلاقی دارم که کتاب هر چی هم که چرت باشه، تا تمومش نکنم نمیذارمش کنار. راستش اگه این اخلاق نبود، شاید دیگه خوندن این کتاب رو ادامه نمیدادم. در کل از تا حالای کتاب راضی نبودم، بعضا «جمله»های خیلی خوبی رو میشد لابلای سطور یافت، ولی فضای کتاب، باب میل من نیست. غریبه که نیستید، من یه مرد سنتی شرقی‌ام، برام خیلی از نگاه‌ها تعریف شده نیست. حتی در حالتی از یک ایده‌ی مجرد.

امروز زن تنهای آلبر کامو -اولین داستان کتاب- را در اتوبوس خواندم. این حکایت زندگی خیلی از آدم‌های دور و بر ماست. حکایت احتمالی و ممکن زندگی من در آینده‌ای نه چندان دور. آیا از ترس تنها نبودن، تن به یک رابطه می‌دهیم؟ آیا می‌توان رابطه‌ای را یافت که ارزش ذاتی داشته باشد؟

مقدمه‌ی بی‌نیاز را خواندم. شاید مثل وقت‌هایی که بی‌خود روی یک کلمه حساس می‌شوی و از شنیدن آن منزجر، من حساس شده‌ام، اما نگارنده‌ی مقدمه اصرار زیادی بر ویژگی‌های زندگی مدرن داشت. خودش هم آخرش گفته بود که شاید فلان، ولی خب. در کل چرا دروغ بگویم؟ از مقدمه خوشم نیامد. به جز اطلاعات تاریخی‌ش، نگاهش را دوست نداشتم. برای مردی سنتی مانند من، فهمیدن برخی واقعیت‌ها خوش‌آیند نیست.