Status Updates From رولت روسی و هشت داستان دیگر

هیچ مجموعه داستانی مثل مجموعه برف محض مجذوبم نکرد.

مریض شدن در تنهایی، از تنهایی جنگیدن سخت‌تر است. ولی آم به همه چیز عادت می‌کند. از پس همه چیز برمی‌آید.

برایم شبیه بازی بود؛ او مسیج می‌دهد و من می‌خوانم، ولی جواب نمی‌دهم. باورم نمی‌شد رویا فقط یک ماه این بازی را ادامه داده باشد و بعد واقعا رفته باشد. از نظر من او اجازه نداشت برود، حتا اگر من می‌خواستم. چه‌طور می‌توانست طاقت بیاورد؟ نه زنگ بزند نه پیامی بدهد، نه سر کوچه کشیکم را بکشد و نه در خانه یا محل کارم سبز شود. اما حالا یک هفته گذشته بود و خبری از او نبود. هیچ خبری.

سکوتش مهم‌ترین سلاحش بود. آدم نمی‌تواند با موجودی که حرف نمی‌زدند بداخلاقی کند.

نه، آدم یه پا نیست، یه دست نیست، یه چشم نیست، همه ی این ها با آدمه. آدم چیزهایی که نداره نیست، چیزهاییه که داره. مرز بین آدم ها اعضای بدنشون نیست، چیزهاییه که توی ذهنشونه.

نویسنده رو نمی شناسم، چیزی هم در مورد کتاب نشنیده بودم، صرفا به خاطر اسم کتاب خریدمش. چند سال پیش یه دختر ناشناس باهام تماس گرفت، ایمیلم رو از یه فروم برداشته بود که راجع به پتاسیم سیانید و دوز کشنده ش سوال کرده بودم. دعوتم کرد به رولت روسی. گفتم نه، عصبانی شد و با فحش بهم گفت دروغگو، چون از مردن نوشته بودم ولی وقت عمل، پیشنهادش رو قبول نکردم. دیگه ازش خبری نشد، جوابی هم نداد. امیدوارم هنوز زنده باشه