Status Updates From منداڵانی گەڕەک

I genuinely don’t know how to feel about this book. The story is engrossing, but it is so vulgar too, it makes me rethink Kurdish society lmao. Well maybe nowadays some of the things mentioned here happen and has become common, but the period the book is set in I’m not so sure about that.

پیرزن گفت:خوش اومدی پسرم.
قلبم تیرکشید.با خودم گفتم:تو که همین دیروز دونفر را کُشتی و می‌خواهی بازم بكُشى،اینجا در این باغ و کنار حوض چه می‌کنی؟از اینجا برو،اینجا که جای تو نیست؛به همان کوه‌هایی برگرد که پر از آدم های مثل تو دارد….

حذب‌ پرسید اسم شب؟گفتم«بخورمت شیرین جون»
مدت زیادی که از قضیه گذشت،یک‌بار در مورد چرایی این رمزشب عجیب پرسیدم.گفتند:
اونا همیشه با کشتن و زخمی‌شدن و مرگ دست و پنجه نرم می‌کنند و بیشتر از هرکس ‌دیگه‌ای خنده واسشون دواست.

‏ گل‌محمد،جوانی ۳۰ ساله که انگشتان دستش را در جنگ‌های خونبار کردستان از دست داده بود…

*پس بخاطر این است که کُردها نمی‌توانند درد خودشان را بنویسند؟!

اگر انسان توانایی روایت کردن را از دست بدهد،تمام هویت‌اش به خطر می‌افتد.