Status Updates From Kırmızı Kazak

Bazı küçük, koyu renk cevizler vardır hani? Çetin ceviz. Ağacın tepesinde öyle tek başına dururlar. İçten içe kurtlanıp çürürler sonra. Bir gün hafif bir rüzgar indirir onları. Toprağa onlar gibi düşmek istemezsiniz. Kapalı ve sessiz.

Kolibri, küçücük telaşlı bir kuş. Fakat marifeti hızlı uçmakta değil aslında. O kadar enerjiyi genellikle havada tek bir noktada durabilmek için sarf ediyor. Hiç bir şey yokmuş gibi yapabilmek için yani. Rüzgar yokmuş gibi. Sanki her şey yolundaymış gibi.

Ben de kolibriler gibi geriye doğru uçabiliyorumdur mesela. Dönüşe geçmek için her şeye arkamı dönmem gerekmiyordur.

Hayvan özgürdür. Ölümü arkasında, Tanrıyı önünde tutar. Ve göçüp gittiğinde akar sonsuzluğa, tıpkı bir çeşmenin akıp gittiği gibi.Bunun içindir ki, bir hayvanı incitmek, bizi Tanrı’ya bağlayan bağı zedelemek anlamına gelir. Onu ölüme terk etmek ise bu kutsallığı yok etmekle eşdeğerdir. Kendini ölümsüz zanneden bir yaratığın ölümünde dayanılmaz bir şey vardır çünkü

“Bizi göndermek istiyorlar” dedi Pando. Sonra titreyen eliyle uzanıp elimi tuttu. Her şey çok garipti. Senelerce önünde çekinerek durduğum bu yaşlı adam ile bir süre aşıklar gibi el ele oturduk. “Doksan yaşına geldim.” “Ama karım bana iyi bakıyor. Herhalde daha yaşayacağım.” Şu arka sokakta doğdum ben.” Diğer elinde bir deste para tutuyordu. Muhtemelen son hasılatıydı.

Ayrılmadan önce bana uzaktan şöyle bir baktı. “El salla teyzeye!” dedi annesi. Ama Melis el sallamadı. Ben de sallamadım. Sanıyorum ikimiz de bunu bir tür hafiflik olarak gördük.

Bir şeye baktığında önce eksikleri fark eden insanlara pek güvenmem. Bilgisi gözle görünen şeylerle sınırlı pratik kişilerdir bunlar.

…”Aynı gece ağartıyor aynı ağaçları / bizler, ah, o zamanki bizler değiliz ama,” diyordu Neruda.

“Bir ara sevmek” nasıl bir şeydir acaba, diye düşündüm. Bir an bile ayrı kalmaya dayanamazken, bir gün nasıl olup da yürüyüp gidebiliyorduk? Aynı insan olmaktan vazgeçiyorduk belki. Sevdiğimiz birini geride bırakmaya karar verdiğimizde, başka biri olmaya devam razı oluyorduk aslında. Yalnızca onun gözünde değil. Kendimiz için de başka biri oluyorduk artık…

Bu olaydan seneler sonra, “vefat” sözcüğünün “vefa” ile aynı kökten geldiğini öğrendiğimde bütün taşlar yerine oturmuş oldu. Annem haklıydı. Sözümüzü tutmamız gerekiyordu. Vefa borcumuzu ödemek için ölüyorduk.

Hayatta olmanın bedeli buydu.

Ertesi gün elmanın diğer yarısını, mutfakta, bir tabağın içinde gördüm. Kararıp buruşmuştu. Hiç kimsenin kayıp parçası olamazmış gibi görünüyordu. Halbuki seneler sonra anneanneme baktığımda başka türlü düşünecektim. Dedem ölmüştü. Anneannemin pudralı kokusu dağılmaya yüz tutmuştu. Onu pencereden dışarı bakarken hatırlıyorum. Oturduğu yerde solup küçülmüştü.