Status Updates From Pozwól rzece płynąć

„Kiedy za­czy­na się lato?
Od pryzm łu­bia­nek z tru­skaw­ka­mi na każ­dym kra­węż­ni­ku? Od bobu w fo­lio­wych to­reb­kach? Od słod­kich jak syrop cze­re­śni?”

GDZIE JEST KULKA

„7 maja. Kasz­ta­ny jed­nak zdą­ży­ły na ma­tu­ry mimo spóź­nio­nej o trzy ty­go­dnie wio­sny. [...]

7 maja. Pierw­sza tłu­sta mucha brzę­cza­ła na szy­bie w po­ko­ju.

8 maja. Je­sio­ny pu­ści­ły zie­lo­ne piór­ka.”

wrzucanie pieniądzy do szklanek... ❤️

„Trwa­ło to może dwie mi­nu­ty i kosz­to­wa­ło czte­ry złote.” damn

„Ale kie­dyś za­czął wie­czo­rem pisz­czeć strasz­nie i szcze­kać. I wie pan co? Ura­to­wał ją. Do­sta­ła śpiącz­ki od cu­krzy­cy i tylko dzię­ki niemu prze­ży­ła. No to teraz on ma u nas do­ży­wo­cie.
– O rany. A jak się czuje żona?
– A, potem miała dwie ope­ra­cje i umar­ła.” 🧍🏻‍♀️

„W cie­płym po­wie­trzu si­kor­ki na­tych­miast za­czę­ły prze­sy­łać sobie twe­ety.” ❤️ kocham

„Sprze­ciw wobec tego, na co nie ma się wpły­wu, nosi cechy sa­mo­oka­le­cze­nia.”

„Któ­re­goś dnia po­szli­śmy wszy­scy troje na uro­dzi­ny ko­le­żan­ki i kiedy tylko Bo­czuś [Poldek] zo­stał sam w kuch­ni, na­tych­miast wlazł po krze­śle na stół i ze­żarł pół tortu. Zleźć z po­wro­tem już nie umiał i mu­sia­łem go zdjąć na rę­kach.” XDDD I love him so much

Kocham Poldka :((

moje serce... 💔

„Wia­do­mo­ści ze świa­ta.
Dużo zwy­kłe­go się dzie­je o tej po­po­łu­dnio­wej go­dzi­nie. Dwie wrony wal­czą w po­wie­trzu o ka­wa­łek chle­ba. Piesi wcho­dzą na przej­ście. Pa­trzą nie­pew­nie na nad­jeż­dża­ją­ce sa­mo­cho­dy.”

„– Ta moja in­te­li­gen­cja to mnie, wiesz, aż prze­kra­cza – mówi. – Ja je­stem tylko po za­wo­dów­ce, ale krzy­żów­ki roz­pier­da­lam w parę minut. „Le­gen­dar­ny za­ło­ży­ciel Kra­ko­wa” to ja myślę: „Krak”, a Mańka, matka mojej Gra­ży­ny, co niby mówi, że ma ma­tu­rę, wpi­sa­ła, kurwa, „smok”.

„Od­su­ną­łem od szyby do­nicz­kę z roz­ma­ry­nem i otwo­rzy­łem okno.” Może przesadzam, ale ta wzmianka o doniczce tak mnie ucieszyła ponieważ kto otwiera okno bez żadnych przeszkód??? Ile razy się przesuwa koszyk z lekami, kwiatka, ramki, lampke, gazety, książki czy inne randomowe rzeczy na parapecie

„Piszę po to, żeby za­chę­cać do za­prze­sta­nia lek­tu­ry i do wyj­rze­nia na świat. Dzia­łal­ność pa­ra­dok­sal­na, ale zro­zu­mie­nie przy­cho­dzi czę­sto drogą pa­ra­dok­su." Rel.

„Gdzieś jed­nak jest gra­ni­ca po­czu­cia, że się jest u sie­bie. U mnie prze­bie­ga kil­ka­set me­trów od środ­ka świa­ta. Dalej są inne kręgi oswo­je­nia. Gdzieś koń­czą się trasy miej­skich au­to­bu­sów, gdzieś koń­czy się stre­fa mo­je­go ję­zy­ka, w ja­kimś miej­scu kra­jo­braz robi się na­praw­dę od­mien­ny, inne rosną drze­wa, inny jest kolor cegły, inny kolor skóry.”