Status Updates From مجموعه اشعار رهی معیری

بلبل طبعم رهی باشد ز تنهایی خموش
نغمه‌ها بودی مرا تا هم‌زبانی داشتم.

از گل شنیدم بوی او، مستانه رفتم سوی او
تا چون غبار کوی او، در کوی جان منزل کنم
☘️
غرق تمنایِ توام، موجی ز دریای توام
من نخل سرکش نیستم تا خانه در ساحل کنم
☘️
دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی
چند از غمِ دل چون رهی فریاد بی حاصل کنم

هرچند که در کوی تو مسکین و فقیریم
رخشنده و بخشنده چو خورشید منیریم
☘️
خاریم و طربناک‌تر از باد بهاریم
خاکیم و دلاویز‌تر از بوی عبیریم
☘️
بر خاطرِ ما، گَرد ملالی ننشیند
آئینه‌ی صبحیم و غباری نپذیریم
☘️
ما چشمه‌ی نوریم، بتازیم و بخندیم
ما زنده‌ی عشقیم، نمردیم و نمی‌ریم
☘️
از شوق تو بی‌تاب‌تر از باد صبائیم
بی‌روی تو خاموش‌تر از مرغ اسیریم
☘️
آن کیست که مدهوش غزل‌های «رهی» نیست؟
جز حاسد مسکین که بر او خرده نگیریم

از کوی تو بی‌ناله و فریاد گذشتم
چون قافله‌ی عمر نوای جرسم نیست

افسرده‌ترم از نَفَسِ بادِ خزانی
کآن نوگل خندان نَفَسی همنفسم نیست

بی‌حاصلی و خواری من بین، که در این باغ
چون خار به دامان کلی، دسترسم نیست

امشب رهی از میکده بیرون ننهم پای
آزرده‌ی دردم، دو سه پیمانه بسم نیست.