Status Updates From مجموعه اشعار سیدعلی صالحی

مگر تو
چقدر بی‌چراغ از این کوچه گذشته‌ای
که بالا و پایینِ این‌همه شبِ گریه را از بَری؟!

‏ای کاش بودن بِه از نبودن بود
آن‌وقت در نیمه‌های خوابی از مبادای این ماهِ منتظر،
با جامه‌ای سپید از استخارهٔ باد
رو به دروازهٔ دریا تو را صدا می‌زدم.

خلاص مشو ای سرشتِ صبور!
صبوری کن که من در قیودِ این قصیدهٔ منفعل
موزونِ هیچ صراطی نخواهم شد.

کنار پرچین خانه ما گلی گمنام
بعد از هزار بهار هنوز خواب همان پاییز کجمریز را می‌بیند.
آیا سزاوار نبود همهٔ ما شبیه ترانه‌هایمان می‌زیستیم؟!

اینجا نیست جز به دریغ، سری به دیوار و دیده ای به خون.
تنی خمیده در دقیقه امداد
سقوط سایه گلی در دهان داس
و گریبانی دریده بر این بوریا.

در شبی نمور، کبریتی خیس
خواب شعله ی خُردی در سنگچین اجاقی خاموش می بیند.
در جایی دور، دشنه ای قدیمی، خسته از کابوس کبوتران
خواب غلافی کهنه می بیند،
و من در پسِ همه ی دیوارهای جهان
خواب دریچه ای کوچک
.
.
.
و دریچه ای، که من از قاب آسمان و آفتابش
تنها طلوع تو را زمزمه کنم ای حروف مُجْرِم عشق

برای کُشتن من، نه کوه و نه واژه،
اشاره خاموش نگاهی نابهنگام... بس،
تا معنی از گل سرخ بگیرم و شاعر شوم.
هم از این روست که تو را دوست می دارم...

اکنون شبا، برآ، با هرچه ستاره در آستین آسمانت، از دوش،
با هر که مسافرت در کوچ هر کتاب،
چراکه جهان، در وحیِ گریه بر پَرِ جبرئیل، آواز دیگری ست،
بی گلو خواندن از اندوه آدمی.

ای کاش از آن همه آسمان، تنها کبوتری بودم،
خانه زادِ خاطره ای پنهان
که از هجرانی جفت خویش می گریست.

مأوای ما گلبرگ کوچکی ست، بازمانده از باغی دور
با هزار زمستان دیوانه اش در پی،
و سهم ستاره از آفتاب، تنها تبسم پنهانی ست
که در انعکاس تکلم شب جاری ست.
خدایا از آن پرنده ی کوچک سبز اگر خبر داری،
بهار امسال را پر از سلام و ترانه کن.

این منم
چوپان رمه ی کلماتی شگفت،
که پریشان تر از پلنگی بی جفت
در کوچ ماه
بر ستیغ صخره می میرد

سال ها و سال هاست
تابوت چه بغض ها و بیم ها
که بر شانه میبریم،
و در ما
چه مردگانی که زنده اند!
سال ها و سال هاست
ما خود مزار مرارت دیگرانیم و
نمی میریم..

سنگین از نگفتن ام.

آن سال را،
آن سالِ سبز بارانْ ریز را به یاد آر!
به یاد آر و
باور کن
که دست هایم را در ازدحام یک شب مشکوک ربوده اند...
ص82
پایان کتاب دوم:منظومه ها
1357-1360

سخت اما
بسیار زیبا و دوست داشتنی.
پایان کتاب 1: از آواز های کولیان اهوازی
1350-1356

چه ساده ایم، چه ساده!
لبخند آمرانه ای کافی ست
تا هرجا و هر کجا
سفره ی یکرنگ دل را
حراج کنیم،حراج...
دیدی؟!
دیدی چه ساده از شب و ستاره سخن گفتیم؟!
دیدی چراغ معرکه تا صبح نپایید!
حالا دیده بیار و
دریا ببار...
ص 57

دوستت دارم مهربان
اگرچه هیچ نمیدانی...
آه که تو با من چه کرده ای مهربان...
آه که یادت با من چه میکند...

در این شب بی ماه
دردم از کدام دشنه ی نادیده
پا به زایمان دارد؟
یال بر اسمان گره می زنم
سر انگشت بر گونه های آب.
من شیئی مرده را
به تکلم آورده ام.
بر لوح محفوظ نوشته اند
نه آمدن با خویش و
نه رفتنِ تو با خود است،
میان این دو نام و
دو نقطه.
و دایره ای ست
به همان هر هفت فلک
که جز رنج
هیچ آوائیش به چرخش نیست.
چنین است که به عشق برآییم
و به رنج...


کتاب 1: از اواز های کولیان اهوازی
شعر مولود ماه
ص 38

دریغا
این وحشی غریب
هرگز نخواهد خواست
که بداند
امسال،
سال پَر گرفتن علفی ست
که
هیچ کسش نگفت
بار تو اگر سنگین است
اما عطری سبک خواهی پراکند...

کتاب 1: از اواز های کولیان اهوازی
شعر هجای بلند باستانی
ص 31