Akram > Status Update

اینجا نیست جز به دریغ، سری به دیوار و دیده ای به خون.
تنی خمیده در دقیقه امداد
سقوط سایه گلی در دهان داس
و گریبانی دریده بر این بوریا.

در شبی نمور، کبریتی خیس
خواب شعله ی خُردی در سنگچین اجاقی خاموش می بیند.
در جایی دور، دشنه ای قدیمی، خسته از کابوس کبوتران
خواب غلافی کهنه می بیند،
و من در پسِ همه ی دیوارهای جهان
خواب دریچه ای کوچک
.
.
.
و دریچه ای، که من از قاب آسمان و آفتابش
تنها طلوع تو را زمزمه کنم ای حروف مُجْرِم عشق

برای کُشتن من، نه کوه و نه واژه،
اشاره خاموش نگاهی نابهنگام... بس،
تا معنی از گل سرخ بگیرم و شاعر شوم.
هم از این روست که تو را دوست می دارم...

اکنون شبا، برآ، با هرچه ستاره در آستین آسمانت، از دوش،
با هر که مسافرت در کوچ هر کتاب،
چراکه جهان، در وحیِ گریه بر پَرِ جبرئیل، آواز دیگری ست،
بی گلو خواندن از اندوه آدمی.

ای کاش از آن همه آسمان، تنها کبوتری بودم،
خانه زادِ خاطره ای پنهان
که از هجرانی جفت خویش می گریست.

مأوای ما گلبرگ کوچکی ست، بازمانده از باغی دور
با هزار زمستان دیوانه اش در پی،
و سهم ستاره از آفتاب، تنها تبسم پنهانی ست
که در انعکاس تکلم شب جاری ست.
خدایا از آن پرنده ی کوچک سبز اگر خبر داری،
بهار امسال را پر از سلام و ترانه کن.

این منم
چوپان رمه ی کلماتی شگفت،
که پریشان تر از پلنگی بی جفت
در کوچ ماه
بر ستیغ صخره می میرد

سال ها و سال هاست
تابوت چه بغض ها و بیم ها
که بر شانه میبریم،
و در ما
چه مردگانی که زنده اند!
سال ها و سال هاست
ما خود مزار مرارت دیگرانیم و
نمی میریم..

سنگین از نگفتن ام.

آن سال را،
آن سالِ سبز بارانْ ریز را به یاد آر!
به یاد آر و
باور کن
که دست هایم را در ازدحام یک شب مشکوک ربوده اند...
ص82
پایان کتاب دوم:منظومه ها
1357-1360