Status Updates From مجموعه‌ی نامرئی

- توماس برنهارت:
«دو مدرس» و «واقعه»

- پتر هاندکه:
«خوشامدگویی هیئت‌مدیره»، «حکومت نظامی»، «اظهارات شاهد عینی»، «سؤال امتحانی شمارهٔ ۱» و «سؤال امتحانی شمارهٔ ۲»

- یوهان پتر هبل:
«دیدار نامنتظر»

دو تا از چهار داستانِ توماس برنهارت

مرده‌ها سکوت می‌کنند!

علاقه‌ی شدیدی به خواندن باخمن پیدا کردم، خوش‌حال آشنایی با او ام.

داستان اپیزودی از دوران آلمان نوشته تسوایگ چنان گیرا بود برای‌م و آنقدر خودم در حسرت «کام‌روایی‌» گوته‌وارا حس کردم و جای خالی هنر را در اتاق لخت و عورم درک کردم (جدا از معنای وطن پرستانه‌ی داستان) که معده‌ام سوزش گرفت!

داستان‌هایی که موزیل آورده بود را دوست نداشتم، دقیق بودند اما خیلی خشک و بی‌روح به نظرم می‌رسید حتی حالت مالیخولیایی که در داستان بسیار کوتاه اولی به آن پرداخته بود. احساس نمی کنم جتی چیزی خواندم، انگار که چشمم تنها سریده باشم روی کاغذ، این چنین بی‌روح احساس کردم سه داستانی که ازش آورده بود.

اما روزی می‌رسد که آن‌ها (بچه‌ها) هم تاریکی را دوست بدارند.

ریلکه، همین‌طور است. چطور می‌شود که کودکی در تاریکی رشد پیدا کند و به درون کشیده شود و آن را دوست نداشته باشد؟

واقعا آخرین چیزی که از یک مجموعه کتاب داستان کوتاه آلمانی انتظار داشتم، داستانی حول محور یک انگلیسی استعمارگر و اتفاقی که براش در قلب کنیا می‌افته بود. =))
واقعا هم داستان خیلی خوبی بود.

تا غر زدم از بابت پرگویی و خسته‌کنندگی داستان‌های کتاب یهو همه‌ چیز بهتر شد و همه رو دوست داشتم دیگه. یعنی از صفحه‌ی ۲۵۷ تا ۳۴۶ همه داستا‌ن‌ها کیفیت خوبی داشتن و گرگ، سقراط مجروح و برادر دیوانه‌ی من هم واقعا درجه یک بودند.