Status Updates From خداحافظ کلمبوس

توی داستان اول ، خداحافظ کلمبوس، فیلیپ راث به مسئله‌«رویای آمریکایی» از زاویه‌ فروپاشی، طبقه، موفقیت، هویت، یهودی‌بودن، جنسیت یا تناقض‌های جامعه‌ی آمریکایی پرداخته ، فهرست خیلی خوبی داریم از نویسنده های دیگه هم نسل راث که به همین رویای آمریکایی پرداختن . اتفاقایک جور خانواده‌ ادبی نسبتاً بزرگ پشت سرش ایستاده از سال بلو، جان فانته و جان آپدایک بگیر تا آرتور میلر و دان دلیلو.
این داستان عالی بود ولی ترجمه نخونید

«How would I ever come to know her... for as she slept I felt I knew no more of her than what I could see in a photograph.»

یه گونه از راوی غیرقابل اعتماد هست که ویلیام ریگان بهش می‌گه Naīf. غیرقابل‌اعتمادبودنِ این راوی حالت یه خودفریبی آیرونیک داره و بهترین نمونه‌هاش مربوط می‌شه به رمان‌های ادبی دهه ۵۰ و ۶۰. نیل کلوگمنِ این داستان هم یه نمونه‌ی همواره آیرونیکه و قابلیتشو داره با دوستان بشینیم وساعت‌ها کالبدگشاییش کنیم.

Actually we did not have the feelings we said we had until we spoke them—at least I didn’t; to phrase them was to invent them and own them. We whipped our strangeness and newness into a froth that resembled love, and we dared not play too long with it, talk too much of it, or it would flatten and fizzle away. So we moved back and forth from chairs to water, from talk to silence, and considering my unshakable edginess

You Can’t Tell a Man by the Song He Sings: had to do this one cold turkey since it’s not included in the audible audiobook but neat little slice of life in the world of high school education… not exactly a foreign country to me. Probably the least Jewish of the collection.

Epstein: so very Jewish.

Defender of the Faith: equal parts hilarious and frustrating. This is maybe the most accurate depiction of what it’s like to work in education.