Status Updates From رازهای سرزمین من

چه قلمی داره رضا براهنی
کتاب نمیشه زمین گذاشت انقد خوبه

«پایان جلد اول»
خوندن این کتاب تو این روزا خیلی عجیبه، خیلی..

کتاب رو تموم کردم ولی چند روز معلق بمونه، احتمالاً واسه‌ش ریویو بنویسم، و پنج ستاره به رازهای سرزمین من...

بدترین حاکم کسی است که بی ملت بماند... ولی شاه در ماه‌های آخر ملت نداشت. کشت و کشتار هم بی‌فایده بود. شاید در آینده بگویند که طرف اگر بیست هزار نفر را تو خیابان‌ها می‌کشت، بقیه می‌رفتند می‌چپیدند تو خانه‌هاشان. طرف می‌دانست که ملتی که همه‌اش تو خانه‌هاش چپیده باشد، نشسته باشد، ملت نیست. دشمن دولت است. فردا می‌آید بیرون، بیست هزار تای دیگر کشته می‌دهد و دوباره می‌رود، می‌چپد تو خانه‌اش و منتظر فرصت می‌ماند تا روزی...

آخه آقای براهنی شما که اینقدر قشنگ مینویسی، چرا همیشه وسط کتابات باید شاهدِ این باشیم که خوب بودنش هی کم میشه:)))

نکند مجسمه را دزدیده‌اند! تا شاید در قرنی دیگر، شهری یا کشوری دیگر، روی ستونی دیگر نصب کنند؟ در این تاریکی هیچ چیز بعید نبود.

الان دقیقاً اونجایی از قصه‌ام که شاه فرار کرد، مجسمه‌اش رو انداختن پایین، و چقدر خوشحالی آدمایی که انقلاب کردن تلخه، چقدر امیدهایی که داشتن و ما پوچ شدن امیدهاشون رو زندگی می‌کنیم غم‌انگیزه.
و همین من رو بیشتر از انقلاب‌های برنامه‌ریزی نشده می‌ترسونه، داستان، داستانِ چاله و چاهه...
۳۱تیر۱۴۰۰

همه‌ی تغییرات سطحی و ظاهری است. در عمق، هیچ چیز تغییر نمی‌کند. همه چیز عمیقاً همان می‌ماند که بوده، و بزرگ ترین خصیصه‌ی انسان این است که انسان است، و تا ابد هم عمیقاً انسان است.
...
ولی بهتر است بدانید که فقط کسی که گذشته است، می‌فهمد که آن که در حال گذشتن است و می گذرد، لا يتغير است. و این مسأله‌ی ریشه و بی‌ریشگی نیست. من در هر جا که باشم همان هستم که هستم، و همه جا مال من است، و من مال همه جا هستم.

جلد اول