Status Updates From هیچکاک و آغاباجی و داستانها...

چهارمی چند خُرده داستان که میانه کودتایِ ۳۲ روایت می‌شود. کُتک خوردن دایی و شعارنویسی روی دیوار همسایه و جسد هایِ توی خیابان و اشتباهی عرق خوردنِ راویِ کودک.
راوی پُشتِ نگاهِ کودک، زمینه تاریخی را بازنمایی می‌کند و جاهایی از کودکی می‌زند بیرون و روایت یکدستی اش را از دست می‌دهد، ایدئولوژی داستان را می‌کشد گویی.
تکّه هایِ جالبی در داستان چهارم وجود داشت ولی داستان "تکّه" نیست، داستان جنگل است نه درخت.

سومی، "شِزم، صاعقه، کبوترِ جلد داود" مانند دو داستانِ قبلی کبوتر و پرواز داره. تو داستان اول شاید نشانه امید به زنده موندن آغاباجی، دومی فضاسازی ولی اینجا کبوتر و پرواز، بنیادِ خُرده روایت ها و پلاتِ داستانه. از توضیحِ علتِ یک رسم کفتربازی آغاز میشه و چگونگیِ روایت چیستی روایت رو پشتیبانی میکنه. داستانِ خوبی بود و هنوز هم راویِ سومِ شخصِ کودک در عصرِ پهلوی.
اینم بگم که تو سه تاش جغرافیایِ اسمی تهران بد درنیومده.

زمانِ روایتِ داستان دومی هم پیش از انقلابه و باز هم راوی اول شخصِ کودک. داستانِ جشنِ حکومتی ای که توش بچه ها به طمع سینمای مجانی باطوم میخورن و بعد تو مدرسه هم معاون سَرِ خنده بچه ها خطکِش-کُششون میکنه. نیمه اولش که به جستجوی سینما و دنبال کردنِ دزدِ بی نوایِ کفش گذشت واقعا داستان بود با عناصرِ رواییِ خوب ولی تکه دوم و پایان بندی جز زبان و لحنِ قابلِ قبول ، فُرم و ساختارِ داستانی نداشت و شعاری بود.
دومی که هیچ.

راویِ اول شخصِ کودک که عاشقِ فیلمایِ هیچکاکه و دوستِ مادربزرگش که از قضا زنِ جگرآوری هم بوده رو میبره سینما که فیلمی از هیچکاک ببینه. داستان چفت و بستِ خوبی داشت و با استفاده از موتیفِ هیچکاک هم پایان بندی و هم تنه روایت رو غنی از ارجاعاتِ متنوع کرده بود.
لحنِ شخصیتِ راویِ کودک یه جاهایی تصنعی بود و اشتباه ولی در کل شخصیت راوی و پیرزن به اندازه پرداخت شده بود.
این از اولی‌.

عجب داستان‌های نفسگیری داره