Status Updates From چون بوی تلخ خوش‌ کندر: زندگ...

در کنسرت کـُلن همه در ورودی سالن منتظر ایستاده بودیم. فرهاد از راه رسید. نقشه ی شهر در دست و کوله پشتی به دوش، با لباس‌هایی بسیار ساده، طوری که بیشتر حضار او را نشناختند. از هتل محل اقامتش تا آنجا همان طور آمده بود. خیلی آهسته از میان جمعیت راهش را باز کرد و به چند نفری که او را شناخته بودند به گرمی سلام داد. خواننده‌های دیگر معمولاً با ماشین‌های گران‌قیمت و سر و صدای فراوان پا به سالن کنسرت می‌گذارند.

وقتی مجری رادیو BBC نظر او را درباره‌ی نوع موسیقی ای می‌پرسد که در این دوره (سال 1369) از رادیو و تلویزیون ایران پخش می‌شود، فرهاد ابراز رضایت میغکند: «این رو خدمتتون عرض کنم که اولاً شما به هیچ عنوان این جا چیزهای مبتذل نمی‌شنوین. اکثر شعرهایی که این جا می‌شنوین از سعدی و جامی و البته این اواخر از سهراب سپهری هست. در این آب و هوا از شعر که کوچک‌ترین ایرادی نمی‌تونین بگیرین...»

.
در اواخر تابستان ۱۳۶۰، اسفندیار منفردزاده که ایران را ترک کرده بود با منزل مادر فرهاد تماس گرفت و به فرهاد گفت همه چیز برای کار در خارج فراهم است و از او دعوت کرد برای خلق آثار جدید از ایران خارج شود و به او بپیوندد. همچنین به فرهاد هشدار داد که ممکن است در آینده اجازه‌ی خروج از کشور را پیدا نکند و بهتر است تا دیر نشده دست به کار شود اما فرهاد پاسخ منفی داد.

در اواخر اسفندماه ۱۳۶۶ با شروع حمله ی موشکی عراق به تهران کوچه ی آن‌ها خالی از سکنه شد. یک روز که فرهاد روی چارپایه ایستاده و مشغول تمیز کردن شیشه ی پنجره بود، موشکی چند کوچه پایین تر از خانه شان فرود آمد و فرهاد از روی چارپایه پرت شد. پوراندخت به کمکش آمد و فرهاد که به زحمت سعی می کرد بلند شود، خنده کنان گفت: به کوری چشم صدام، عید امسال را خیلی باشکوه برگزار می‌کنیم...