Status Updates From آزاده خانم و نویسنده‌اش یا ...

اینکه بنظرم می‌رسه از اون دست رمان‌هاست که تنها حالتی که انسجام نسبی بتونی درباره‌شون در ذهنت ایجاد کنی اینه که یک‌نفس و در یک نشست بخونی‌شون و در عین حال هم خب ۶۳۰ صفحه این امکان رو بهت نمیده خیلی اذیت‌کننده ست.

هر بار که برمیگردم بهش یه ته‌امیدی دارم چس‌انتلکتی و باکلاسی ما هم بالاخره نزدیک اون عزیزانی شده باشه که می‌گن عجب اثر راحت و غیرپیچیده‌ایه.
منتها هربار امیدم ناامید میشه و باز گیر میکنم تو باتلاق فهمیدنش، علیرغم زبان سهل‌ممتنع.

"من جنون دارم. صبح ساعت چهار با تو دور پارک فرح می‌دوم و منتظر می‌شوم تا بیایند و من و تو را ببرند در سال ۳۳ اعدام کنند. گاهی هم به جلو می‌دوم، می‌بینم آنهایی که در سال ۳۳ ما را اعدام کردند در سال ۵۸ اعدام می‌شوند. در سال ۳۳ فقط سیزده چهارده سالشان بود."
همین قدر دیوانه!

و می‌دانست که در برابر جهان به این بزرگی تنهاست. خوابید.

بدم نیومده ازش تا الان. پراکندگی داره که هنوز مشخص نیست با چه هدفی ایجاد شده. تیکه تیکه شده ولی خب تیکه ها رو میشه به هم وصل کرد. حتی اگه وصل هم نکنی میتونی دوستش داشته باشی