Status Updates From Verzamelde gedichten

……

Petite mort

Jij. Jij straalt al dagen
in mijn kamer en van slapen
komt het niet. Het hoge eiland
van ons bed – lavendel, lavendel –
baadt in een middeleeuwse lente,
geuren gloeien van genot.

Wij zijn op jacht en leren
in elkaar te sterven,
ik kom tijd tekort. Jij,
jij danst onder mijn tong
en leert me ruisen, stromen,

vallen en volkomen zijn,
hoe lang nog? Hoe lang nog
adem ik je naam?

Gelukkig, ze is weg. Nu zal ze
helemaal en meer nog dan ze denkt
de mijne zijn. Nu zal ze nogmaals,
naakt en vol en onbeschaamd,
voor mijn gesloten ogen staan.

…..

dat het jouw krullen zijn die dansen
op die uitgeklonken maat. En ook
dat mijn verdriet - om jou, om ons,

om alles wat een mens nog overkomt -
bestaat zoals het eeuwen al bestond:
‘Waer ic mi wend, waer ic mi keer,

‘c en can gherusten dach noch nachte;
waer ic mi wend, waer ic mi keer,
ghi sijt alleen in mijn ghedachte.’