Status Updates From Hyperion, or the Hermit in ...

من برای قلب خود گوری می‌سازم تا مگر که آرام بگیرد. به دور خود پیله‌ای می‌تَنَم، چرا که همه جا زمستان است. من در معرض طوفان خود را به تار و پود خاطره‌هایی شیرین در می‌پوشانم.

ای گرامی! زندگی بدون امید چیست؟ جرقه‌ای که از ذغالی می‌جهد و خاموش می‌‍شود. مثل اینکه تو در فصل دلگیر سال صدای وزش نسیمی بشنوی که یک آن جنبش می‌گیرد و باز از نفس می‌افتد. آیا حکایت کار ما هم از همین قرار نیست؟