Status Updates From Marcus Aurelius: Unutma, Mu...

Karanlıktan korkuyor musun?

O halde bir mum yak.

Beklemekten yoruldun mu?

O halde bekleme...

Karşına bir engel mi çıktı?

Üzerinden atla ya da etrafından dolaş...

Sana acı veren şeylerin ne olduğuna bak!

Hepsinde muhakkak kendi parmağın var. Ya kendine çelme takmışsın ya da aldatmışsın kendini kendi zekânla.

Unutma ki seni alt edebilecek olan da ikna edebilecek olan da yine kendi aklın, kendi zekân. Sana acı veren şeylerle ilgili bütün yargıların, aklının onayından geçmiştir. Zaten bu yüzden acı vermeye başlamıştır.

Sonuçlar, kişisel yargılara göre değişir her zaman. Birinden zarar gördüğünü düşünüyorsan, zarar görüyorsundur. Birinin sana zarar verebileceğini düşünüyorsan, bu yargında da yine haklısındır. Zarar görmek ya da görmemek, çok zaman bir yargı meselesidir. Deneyimin adını “zarar” koyduğunda o deneyim zarardan başka bir sonuç vermeyecektir elbette.

“Kim ne yanlış yaptıysa, onu yanlışıyla baş başa bırakmak lazım...”


Kötülüğün de, yanlışın da izi sürülmemelidir. Başkasının yanlışı başkasına aittir zaten. Ayrıca başkasının yapıp ettikleri hakkında yargıda ve yorumda bulunmak ahmakçadır.

“Kim ne yanlış yaptıysa, onu yanlışıyla baş başa bırakmak lazım...”


Kötülüğün de, yanlışın da izi sürülmemelidir. Başkasının yanlışı başkasına aittir zaten. Ayrıca başkasının yapıp ettikleri hakkında yargıda ve yorumda bulunmak ahmakçadır.

Olaylar ve durumlar tek başlarına hiçbir şey ifade etmezler. Üzerine bir yorum ve yargı oluşturulmadığında ortada boş bir “şey” olarak dururlar.

“Kaza” örneğin...

Yorumlanmadığında, yargılanmadığında ve bu kelimeyle ilgili herhangi bir duygu üretilmediğinde orada öylece durur.

Sahneye adımını attığın kazayı felakete dönüştürmen de mümkün, fırsata da. Başına gelenlerle dinginliğe de varabilirsin, öfkeye de...

Unvanların, varlığının bir parçasına dönüşmemeli. Üzerinden soyunduğunda geriye senden başka hiçbir şey kalmayacakmış gibi ya da büyük bir parçan eksilecekmiş gibi hissedeceksen, unvanına yüklediğin yersiz anlamları bir kez daha sorgula. İsminin önüne yerleştirilmiş hiçbir şey sana değer katamaz, senden değer çalamaz. Hatta kendi ismin bile sana bunları yapamaz.

“Yakında her şeyi unutacaksın ve her şey seni unutmuş olacak...”

Yönetici aklını, kendisinin var olma sebebi olan işi yapmasına teşvik etmediğin için sayısız dorunlara ve dertlere maruz bıraktın kendini…

Geleceği düşünerek kaygıya kapılma. Eğer varman gerekiyorsa, zaten varacaksın geleceğe… Üstelik şu ana hangi aklı layık gördüysen, o akılla yaklaşacaksın geleceğe…

Yaptığın hee işi, hayatının son işi, son eylemi gibi yaparsan, başarırsın.

Mühim olan eylemi zincirlemeye çalışmak değil, eyleme neden olan düşünce biçimini değiştirmek. Böylece olmak istediğin sen ile dizginlemeye çalıştığın sen birbiriyle mücadele etmek zorunda kalmayacaktır.