Status Updates From Dal. Listy z Afryki minionej

(…) każda podróż jest ćwiczeniem z utraty, listą pożegnań. To
nieuchronne. Ale też myślę, że próby przywołania mgnień minionego świata są ważną składową codziennej nauki odchodzenia. W lekcjach
z umierania to ważne zadanie: zawsze mieć ze sobą mnogość odległych
chwil, by w doświadczeniu ich mrowia móc powiedzieć sobie: to wszystko
byłem ja, to było moje życie – i było wspaniałe.

Czasem myślę: to takie niewspółczesne – urodzić się, wychować, żyć,
szkolić, pracować, a następnie odejść bez śladu, a wszystko to na
powierzchni niewiele większej niż pobliski stadion Legii Warszawa.

Każdy z trzech protagonistów–Wolseley wzdłuż
Nilu na czele swoich oddziałów,Gordon wypatrujący pomocy z
pałacu w Chartumie oraz Mahdi ze swymi wojownikami na
pustym przedpolu miasta-postępował wedle swego przeznaczenia i jest
coś dramatycznego w tym,że ci trzej,którzy nie potrafiliby znaleźć wspólnego języka, spotkali się
w okolicznościach tak pełnych tragizmu i w tak odległym zakątku świata.

Można ją powtarzać, jak
powtarza się tragedie Szekspira, i nic się w niej nie zmienia. A że we
wszystkich czasach wierzono w te same ideały, bohaterów dramatu
poznajemy na pierwszy rzut oka; nie potrafimy ich sobie wyobrazić w innej
roli niż ta, jaką rzeczywiście odegrali, tak jak nie przyszłoby nam do głowy
ocalić króla Lira od śmierci lub uwolnić Hamleta od szarpiących go
wątpliwości.

Na następnych sześciu miesiącach ciąży jakieś fatum, wypełnione one
są bowiem niefałszowaną, prawdziwą tragedią, która wynosi tę historię
poza miejsce i czas, tak że stała się ona cząstką trwałej tradycji ludzkiego
męstwa i ludzkiej bezradności wobec losu. Można ją powtarzać, jak
powtarza się tragedie Szekspira, i nic się w niej nie zmienia.

Turysta to ktoś, kto już od przyjadę myśli o powrocie do domu, podczas gdy podróżnik nie wie, czy w ogóle wróci.

Jak to się stało, jakiej trzeba być pychy, by w palecie barw postawić biel przed innymi kolorami?