Status Updates From ازلیات

ما یک کتاب‌ایم
در دو جلد
تو ادامه‌ی منی
ادامه راه‌هایی که نرفتم
بوسه‌هایی که به باد دادم
ما یک آفتاب‌ایم
در دو سمت
تو بالا می‌آیی از زاگرس
من در آب‌های گرم فرومی‌روم
من ادامه‌ی تواَم
ادامه‌ی آوازهایی که نخوانده‌ای
و رقص‌هایی که در شانه‌هایت
از نفس افتاد
ما ادامه داریم مثل غم
مثل شعر
و گندم در دشتِ دیم
....

در خود پیچیده‌‌ام
مثل صدای فروریختنِ کوه
در کوه

مانند زلزله
که روستایی کوچک را
اندوه
من را از گمنامی درآورد

شب هنوز باید ادامه می‌داشت ولی ناگهان صبح شد. چنان یک‌باره که سایه‌های غافل‌گیر، شتابان و درهم و خواب‌آلود، از کنار هم بلند شدند و به سمت صاحبان‌شان دویدند و در این میان، سایه‌ی درخت ابریشمی به اشتباه، چند قدمی با من آمد.

سربازی که نورِ چشم کسی بود
گوزنی که مثل تگرگ می‌دوید
و کوهستان را با صدای سُم‌هایش می‌پیمود
کودکی که اسمش را از یک درخت گرفته بودند
مرگ
به این حرف‌ها کاری ندارد
من جز حرف زدن کاری ندارم
می‌نویسم
تا اندکی سکوت جبران شود
می‌نویسم تا بلوط‌ها
چند صباحی
برف را تحمل کنند
و اندوهی با نژاد اصیل
در شعرم زادوولد کند

آیا دو پا برای تنهایی کم نیست؟
دستی که می‌نویسد
از دستی که نمی‌نویسد غمگین‎تر است؟
کلمه‌ی باران
در کتاب جغرافی خوشحال‌تر است
یا در شعر گلچین گیلانی؟

برفی که بر قله باریده
دور از زنگ تعطیلی دبستان
بداقبال‌تر است
یا سیبی که در نزدیک‌ترین شاخه به سر می‌برد؟

آیا دو پا برای تنهایی کم نیست؟

آیا غم استخوان دارد
و تاریکی
از دو پا فلج است؟

به دلیل خاطرات گندمزار
داس را شکل ماه ساخته‌اند؟

از دهانش آغاز می‌کنم
این تشریح زنِ زنده‌ای‌ست
که قلبش را اهدا کرده
ببینید سکوت
دهانش را قفل کرده است
چشمهایش را ببینید
بی‎شک گذشتنِ بهمن را
از گله‌ی سفید اسب دیده است
دیده که مرگ از زیبایی تندتر می‌دود
و دیده مرگ از زیبایی بیش‌تر ویران می‌کند
اما گذشتنِ بهمن
از گله‌ی اسب‌ها هم
زیباست
زیبا و بی‌رحم
و مرگ
بازی را
به زیباییِ بی‌رحمانه‌ای می‌بازد

شاعرم
مثل سنجاقکی
که عمر یک روزه‌اش
در روزی بارانی می‌گذرد

به همینگ‌وی فکر می‌کنم
که آخرین شکارش را
در تاریکی سرش پیدا کرد
به براتیگان
که به دهانش شلیک کرد
زیرا تفنگی
همیشه در نام خانوادگی‌اش پنهان بود
به دو انگشتم
که سیگاری میان‌شان دود می‌شود
دود می‌شود
دود...
می‌بینم
این دو انگشت غمگین
همان تفنگ بچگیِ من است
که شلیک کرده
به دهانم شلیک کرده
به گلویم
به سینه‌ام

باید تا آخر عمر
از تو بنویسم
مورچه‌ای هستم
که به سیلوی گندم رسیده است