Amir’s Reviews > ازلیات > Status Update

در خود پیچیده‌‌ام
مثل صدای فروریختنِ کوه
در کوه

شب هنوز باید ادامه می‌داشت ولی ناگهان صبح شد. چنان یک‌باره که سایه‌های غافل‌گیر، شتابان و درهم و خواب‌آلود، از کنار هم بلند شدند و به سمت صاحبان‌شان دویدند و در این میان، سایه‌ی درخت ابریشمی به اشتباه، چند قدمی با من آمد.

سربازی که نورِ چشم کسی بود
گوزنی که مثل تگرگ می‌دوید
و کوهستان را با صدای سُم‌هایش می‌پیمود
کودکی که اسمش را از یک درخت گرفته بودند
مرگ
به این حرف‌ها کاری ندارد
من جز حرف زدن کاری ندارم
می‌نویسم
تا اندکی سکوت جبران شود
می‌نویسم تا بلوط‌ها
چند صباحی
برف را تحمل کنند
و اندوهی با نژاد اصیل
در شعرم زادوولد کند

آیا دو پا برای تنهایی کم نیست؟
دستی که می‌نویسد
از دستی که نمی‌نویسد غمگین‎تر است؟
کلمه‌ی باران
در کتاب جغرافی خوشحال‌تر است
یا در شعر گلچین گیلانی؟

برفی که بر قله باریده
دور از زنگ تعطیلی دبستان
بداقبال‌تر است
یا سیبی که در نزدیک‌ترین شاخه به سر می‌برد؟

آیا دو پا برای تنهایی کم نیست؟

آیا غم استخوان دارد
و تاریکی
از دو پا فلج است؟

به دلیل خاطرات گندمزار
داس را شکل ماه ساخته‌اند؟

از دهانش آغاز می‌کنم
این تشریح زنِ زنده‌ای‌ست
که قلبش را اهدا کرده
ببینید سکوت
دهانش را قفل کرده است
چشمهایش را ببینید
بی‎شک گذشتنِ بهمن را
از گله‌ی سفید اسب دیده است
دیده که مرگ از زیبایی تندتر می‌دود
و دیده مرگ از زیبایی بیش‌تر ویران می‌کند
اما گذشتنِ بهمن
از گله‌ی اسب‌ها هم
زیباست
زیبا و بی‌رحم
و مرگ
بازی را
به زیباییِ بی‌رحمانه‌ای می‌بازد

شاعرم
مثل سنجاقکی
که عمر یک روزه‌اش
در روزی بارانی می‌گذرد

به همینگ‌وی فکر می‌کنم
که آخرین شکارش را
در تاریکی سرش پیدا کرد
به براتیگان
که به دهانش شلیک کرد
زیرا تفنگی
همیشه در نام خانوادگی‌اش پنهان بود
به دو انگشتم
که سیگاری میان‌شان دود می‌شود
دود می‌شود
دود...
می‌بینم
این دو انگشت غمگین
همان تفنگ بچگیِ من است
که شلیک کرده
به دهانم شلیک کرده
به گلویم
به سینه‌ام