Status Updates From Malina ( Weißes Programm)

"تو"یی که مالینا را خطاب می‌کنم، با گفت‌وگوها و مشاجره‌هامان همخوان است. "تو"یی که برای ایوان به کار می‌برم، سرشار از ابهام است؛ تغییر رنگ می‌دهد، تاریک یا روشن می‌شود، می‌تواند شکننده، ملایم و گاهی پر از تزلزل باشد. این "تو" هیچ حدومرزی برای بیان ندارد. می‌تواند به تنهایی و در فواصل طولانی به زبان آورده شود، یا مثل آژیر خطر، با لحنی سحرآمیز و اغواگرانه، بارها و بارها تکرار شود.

کتاب؟ بله، من خیلی کتاب می‌خوانم، همیشه هم زیاد خوانده‌ام. نه، موضوع اصلی کتاب‌ها نیستند؛ بیشتر به خودِ خواندن مربوط می‌شود، به این سیاهیِ روی سفیدی، به حروف، به هجاها، به سطرها، به این تمرکزهای غیرانسانی، به نشانه‌ها و تعاریف مشخص، به این جنون منجمدی که از انسان‌ها سرچشمه می‌گیرد. باور کنید، بیان، نوعی جنون است که از ما سرچشمه می‌گیرد. .

هیچ‌چیز برایم روشن‌تر از عظمت بدبختی‌ام نیست. دردی بی‌پایان، عادلانه، تمام اعصابم و هر نقطه از بدنم را با قدرت دربرگرفته است، بسیار خسته‌ام، اجازه بدهید به شما بگویم که چقدر خسته‌ام....

ما همه واژه‌ها و مکان‌ها را جست‌وجو می‌کنیم و اجازه می‌دهیم آن هاله‌ای که من برای زندگی‌کردن به آن نیاز دارم شکل بگیرد؛ آن‌وقت زندگی کمتر غم‌انگیز خواهد بود.

فقط برای همین باید والاترین مدال‌ها را به ایوان بدهم، و والاترینشان را هم به این خاطر تقدیمش کنم که دوباره پیدایم کرد، گذشته‌ام را کشف کرد، لایه‌های ابتدایی وجودم، آن منِ مدفون‌شده را آشکار کرد. او را برای همه استعدادهایش تقدیس خواهم کرد، اما کدامیک از استعدادهایش؟ کدام‌یک؟ چون هنوز پایانی در دیدرس نیست و نباید هم پایانی باشد. پس با چنگ‌زدن به ساده‌ترین چیزها آغاز می‌کنم؛ ساده‌ترینش اینکه او دوباره مرا می‌خنداند.