Status Updates From Unutma Dersleri

Ama çok şey söylemek gelince içinden, susmalıydı insan. Birine çok şey söylemek istemek, o birini haddinden fazla önemsemekti çünkü. Böyle aşırı önemseyen, kaybetmemek için ne yapacağını bilemezdi. Hata üstüne hata yapardı o yüzden. Ve sonunda muhakkak kaybederdi. Çok korkuyordum kaybetmekten.

Ama bir beklediğiniz varsa genellikle gelmez. Beklemek çünkü, bir olmazı oldurmayı umanların safdilliğidir. Gelecekler zaten kalbinizi yormadan gelir. Bekletmek, gelmeyeceklerin işidir. Bu yüzden en çok gelmeyecek olanlar beklenir.

Her şeyin eninde sonunda geçeceğini bilmek, bir yandan şefkatli bir sığınak, bir yandan da karanlık bir mezardı. Boşluğa anlam katan ve bütün anlamların içini boşaltan bir bilgiydi.

Umursamadığı bir kalbin kapısını, sırf meraktan çalmamalı insan. Kalbimin kapılarını açarken size, “Ne olur beni incitmeyin.” demedim. İnciteceğinizi çünkü, düşünmemiştim.

Ama bir beklediğiniz varsa genellikle gelmez. Beklemek çünkü, bir olmazı oldurmayı umanların safdilliğidir. Gelecekler zaten kalbinizi yormadan gelir. Bekletmek, gelmeyeceklerin işidir. Bu yüzden en çok gelmeyecek olanlar beklenir.

Peki ben, böyle sağlamcı ve hesapçı olmayı ne zaman, nereden öğrenmiştim? Neden ille de uzun yolculuklara çıkmak, daha en başından yolun sonunu planlamak, bütün adımlarımı ölçüp biçerek atmak zorundaydım? Hatıralardan başka hiçbir şey kalmasa sonraya, her şey sadece şimdi ve burada yaşansa, ne olurdu? Neden anlık mutluluklara teslim olmaktan korkmalıydım?

Bazen, ya ölürsek diye çok korkuyorum. Sahiden, ya birimizden biri ölürse aniden? Seni en son o dalgaların önünde, binip gidemediğimiz bir vapurun hayalinde görmüş olma fikri beni mahvediyor. Ölmeden evvel, hiç değilse karşılaşsak ya...