Status Updates From Aimlessness (No Limits)

چرا از بی‎‌هدفی خود ننویسم؟ از سال‌های آوارگی‌ام به عنوان آشپز و نجار، از سرگردانی‌ام میان رشته‌های دانشگاهی، و از هدف‌گذاری اشتباهم در همه چیز؟ چگونه است که این سرگردانی‌ام را هم مایه افتخار می‌دانم و هم مایه شرمساری؟

آستانه دو وضعیت را از هم جدا می‌کند: حالتی از بودن که وجود دارد و آن را می‌شناسیم، و حالتی دیگر که هنوز وجود ندارد و ما هستیم که باید آن را بیافرینیم. با این حساب، آستانه لحظه فرصت‌های گشوده است؛ لحظه‌ای که در آن، اندکی بی‌هدفی حتی می‌تواند راهگشا باشد.

مرگ بطلان بزرگ است. مرگ تمام اهداف را با خاک یکسان می‌کند. مرگ بر بی‎هدفی پای می‎فشارد. و همزمان مرگ، انگیزه‎بخش بزرگ است.

من کوچ‌نشینی بی‌گله‌ام؛ چوپانی بی‌رمه، سواری که اسبی از آنِ خود ندارد. و افق من صرفا افق است، تا نهایت آنجا که چشمم کار می‌کند.

توکارچوک در جستاری کوتاه می‌گوید آدم‌ها سفر می‌کنند چون به دنبال آن "نقطه بی‌نقصی‌اند که در آن، زمان و مکان به تفاهم می‌رسند...آن‌ها خانه‌شان را ترک می‌کنند، به این امید که با حرکتی هرچند بی‌برنامه و آشوبناک، بخت‌شان را برای یافتن آن نقطه بیشتر کنند."

دارم پیشنهاد می‌کنم که اصلا پیشنهادی نکنیم.

بی‌هدفی نوعی نفی است

نمی‌تونم قید خوندنش رو بزنم چون مدام میگم شاید هنوز به جای جالبش نرسیدم پس براش ددلاین تعیین می‌کنم و باید تا 14 روز آینده تمومش کنم😾☝️

کاش دراپ کردن رو یاد بگیرم

چرا معرفی کتاب از خودش باحال‌تر بود؟😭
چرا به قسمتای جالبش نمی‌رسم؟😭